ΠΑΤΡΑ-Χαρτογράφηση της αστικής μας τρέλας: Όταν ο πεζόδρομος γίνεται πίστα και το «ανέκδοτο» μας τελειώνει τα νεύρα

Υπάρχουν φορές που περπατάς στο κέντρο της Πάτρας και αναρωτιέσαι αν ζεις σε κανονική πόλη ή σε ένα κακοσκηνοθετημένο θεατρικό έργο του παραλόγου. Ξέρεις, από αυτά τα έργα που ο σκηνοθέτης σε κοιτάζει στα μάτια και σε προκαλεί να μην βάλεις τα κλάματα από τα γέλια. Στο επίκεντρο αυτού του θιάσου; Η οδός Κανάρη. Ένας δρόμος που, στα χαρτιά και στις φωτεινές υποσχέσεις των ιθυνόντων, φτιάχτηκε για να ανασάνουν οι πεζοί, να παίξουν τα παιδιά, να βγάλουν τα καρότσια οι μανάδες και να περπατήσει ο κόσμος χωρίς να κοιτάζει δεξιά-αριστερά σαν να παίζει σε ρωσική ρουλέτα.

Στην πράξη, όμως; Στην πράξη η Κανάρη έχει περάσει στην τοπική ιστορία ως το πιο ανέξodo και οδυνηρό ανέκδοτο της πατριφικής καθημερινότητας.

Γιατί τι άλλο εκτός από κακόγουστο αστείο μπορεί να θεωρηθεί η εικόνα ενός δρόμου με ταμπέλα «πεζόδρομος» που έχει καταντήσει απέραντο, δωρεάν υπαίθριο πάρκινγκ; Μιλάμε για κανονική κατάληψη, φίλε μου. Ι.Χ., θηριώδη βαν, επαγγελματικά φορτηγά, μηχανές πάνω στα πλακόστρωτα – ό,τι χωράει ο νους και ό,τι χωράει στα τετραγωνικά. Οι οδηγοί έχουν κάνει την ευθεία πίστα προσπέρασης ή μόνιμο σταθμό αναμονής, λες και ο ΚΟΚ (Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας) σταμάτησε να ισχύει μόλις έστριψες από την κεντρική λεωφόρο.

Και οι πεζοί; Ε, οι πεζοί ας κάνουν στην άκρη! Να στριμωχτούν στα στενά πεζοδρόμια, να γίνουν ζογκλέρ ανάμεσα στους προφυλακτήρες, να προσπεράσουν τα ακινητοποιημένα αμάξια με τα αλάρμ αναμμένα. Φαίνεται πως στην Πάτρα η κινητικότητα των πολιτών είναι μια πολυτέλεια που δεν συμβαδίζει με την άνεση εκείνων που έχουν τέσσερις ρόδες και βαριούνται να ψάξουν θέση. Εδώ, αν θες να περπατήσεις, πρέπει να ζητήσεις και συγγνώμη από τον οδηγό που σου κόβει τον δρόμο.

Κάπου εδώ, βέβαια, το γέλιο παγώνει και γεννιέται το μεγάλο, αναπόφευκτο ερώτημα που πνίγει το λαιμό κάθε Πατρινού: Ποιος κοροϊδεύει ποιον σε αυτή την πόλη; Ο Δήμος τους δημότες με τα σχέδια επί χάρτου ή οι πινακίδες τους ανίδεους περαστικούς; Γιατί η Κανάρη δεν θυμίζει σε τίποτα ζώνη ήρεμης κυκλοφορίας. Μοιάζει με πάρκινγκ που απλώς ξέχασε να κατεβάσει την ταμπέλα του, αφήνοντας τους κατοίκους να πληρώνουν το μάρμαρο της ασυδοσίας.

Οι γειτονιές μας δεν χρειάζονται άλλα έργα βιτρίνας που καταλήγουν κουφάρια εγκατάλειψης και ασυνεννοησίας. Χρειάζονται απλά, αυτονόητα πράγματα: έλεγχο, δημοτική αστυνομία που να κάνει τη δουλειά της, σεβασμό στον άνθρωπο που κυκλοφορεί με τα πόδια. Μέχρι τότε, ο πεζόδρομος-φάντασμα της Κανάρη θα παραμένει εκεί, καθρέφτης της ανοχής μας και μνημείο της τοπικής μας γραφικότητας. Μόνο που το αστείο έχει αρχίσει να κουράζει πολύ.