Από τα φώτα του Studio 54 στα κυκλώματα: Η κινηματογραφική πτώση του Ερρίκου Πετιλόν

Αν ζητούσες από έναν σεναριογράφο να γράψει μια ιστορία για το απόλυτο ελληνικό «elevator pitch» –τη διαδρομή δηλαδή από τα αστέρια στα τάρταρα– θα δυσκολευόταν να φανταστεί αυτό που έζησε ο Ερρίκος Πετιλόν. Σκέψου το λίγο. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που στα δεκαοκτώ του χρόνια έπιανε τον παγκόσμιο παλμό στα χέρια του. Εμφανίσεις σε πασαρέλες που πλήρωναν εκατομμύρια δραχμές την εποχή που τα λεφτά είχαν άλλη βαρύτητα, χλιδάτα ξενοδοχεία, ταξίδια χωρίς αύριο και, το αποκορύφωμα, το θρυλικό Studio 54 της Νέας Υόρκης. Εκείνος, ο Έλληνας πρωταγωνιστής της εποχής, δίπλα στον Μικ Τζάγκερ, τον Άντι Γουόρχολ και την Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Σέλφι δεν υπήρχαν τότε, αλλά οι εικόνες είχαν χαραχτεί βαθιά στη μνήμη όσων έζησαν τα χρυσά eighties.

Κι όμως, η λάμψη αυτή αποδείχθηκε μια φευγαλέα αυταπάτη. Πίσω από τα φώτα και τις κοσμικές στήλες, η αληθινή ζωή είχε αρχίσει να γράφει το δικό της, σκοτεινό σενάριο. Η κοκαΐνη μπήκε στη ζωή του και του έκλεψε σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια. Δεκαεννέα κέντρα απεξάρτησης, ατελείωτες υποτροπές και μια μάχη που έμοιαζε –και συχνά ήταν– μοναχική. Σαν να μην έφταναν αυτά, το 1995 ήρθε το πιο βαρύ χτύπημα της μοίρας: η μητέρα του έφυγε από τη ζωή χτυπημένη από καρκίνο. Χωρίς φράγκο στην τσέπη, σε μια από τις πιο τραγικές στιγμές που έχουν ακουστεί ποτέ για πρόσωπο της showbiz, αναγκάστηκε να σκάψει ο ίδιος τον τάφο της στο Γ’ Νεκροταφείο. Αυτή η εικόνα γκρέμισε κάθε υπόνοια παρελθοντικής αίγλης.

Η ιστορία όμως δεν σταματά στο προσωπικό δράμα. Τις τελευταίες μέρες, το όνομά του επέστρεψε στην επικαιρότητα, όχι για κάποιο θεατρικό σανίδι, αλλά μέσα από τις σελίδες του αστυνομικού ρεπορτάζ. Η σύλληψή του στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της μεγάλης επιχείρησης της ΑΑΔΕ για ένα τεράστιο κύκλωμα φοροδιαφυγής που ζημίωσε το Δημόσιο με πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ, σόκαρε την κοινή γνώμη. Σύμφωνα με τα στοιχεία των αρχών, ο γνωστός άλλοτε πρωταγωνιστής βρέθηκε να λειτουργεί ως «αχυράνθρωπος» για λογαριασμό κυκλώματος που λυμαίνονταν τη νυχτερινή διασκέδαση.

Η ειρωνεία της τύχης χτυπά κόκκινο. Εκείνος που κάποτε μετρούσε τα εκατομμύρια δραχμές με τη χούφτα για μια και μόνο δουλειά, βρέθηκε να φέρεται ότι εισέπραττε ψίχουλα –από 200 έως 700 ευρώ τον μήνα– για να βάζει την υπογραφή του σε εταιρείες-φαντάσματα και σε χρέη εκατομμυρίων. Η υπερασπιστική του γραμμή προσπαθεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, τονίζοντας πως ο χαρακτηρισμός αυτός αδικεί μια ολόκληρη διαδρομή, αλλά η πραγματικότητα παραμένει σκληρή. Η πόλη, που κάποτε τον αποθέωνε στα περιοδικά και στα κοσμικά στέκια, παρακολουθεί τώρα μουδιασμένη την πτώση ενός ανθρώπου που έζησε στα άκρα, δοκίμασε τα πάντα, και τελικά βρέθηκε εγκλωβισμένος στα συντρίμμια μιας ζωής που φάνταζε παραμύθι, αλλά κατέληξε σε εφιάλτη.