ΠΑΤΡΑ-Όδευση τυφλών προς το… πουθενά: Ένα μνημείο προχειρότητας και επικινδυνότητας στα Προσφυγικά – ΦΩΤΟ

Το χρονικό μιας προδιαγεγραμμένης… πρόσκρουσης

Για ακόμη μια φορά, η θεωρία με την πράξη απέχουν έτη φωτός σε αυτή την πόλη, ειδικά όταν πρόκειται για το ευαίσθητο ζήτημα της προσβασιμότητας. Οι πρόσφατες εργασίες για την τοποθέτηση όδευσης τυφλών στην περιοχή γύρω από το Γήπεδο των Προσφυγικών –και συγκεκριμένα στις διασταυρώσεις των οδών Νίκαιας με Δωριέων και Νίκαιας με Φανουρίου– αντί να διευκολύνουν τους συμπολίτες μας με οπτική αναπηρία, μετατράπηκαν σε μια επικίνδυνη παγίδα.

Οι εικόνες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου και προκαλούν την οργή των κατοίκων μιλούν από μόνες τους: η ειδική ανάγλυφη λωρίδα, η οποία υποτίθεται ότι καθοδηγεί με ασφάλεια τους ανθρώπους με προβλήματα όρασης, καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια πάνω σε κολώνες.

«Συγχαρητήρια στους φωστήρες» – Κραυγή αγανάκτησης από τους πολίτες

Η αντίδραση της τοπικής κοινωνίας ήταν άμεση και γεμάτη δικαιολογημένη ειρωνεία για τους υπεύθυνους του έργου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν αγανακτισμένοι πολίτες:

«Συγχαρητήρια στους “φωστήρες” που το σχεδίασαν, το ενέκριναν και το παρέλαβαν. Αν ο στόχος ήταν η ασφαλής μετακίνηση των συμπολιτών μας με προβλήματα όρασης, απέτυχαν παταγωδώς. Αν όμως ο στόχος ήταν να γελοιοποιήσουν την έννοια της προσβασιμότητας και να σπαταλήσουν δημόσιο χρήμα, τότε πέτυχαν διάνα.»

Πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα έργου «βιτρίνας», όπου οι αρμόδιοι φαίνεται πως απλώς ήθελαν να «τσεκάρουν» ένα κουτάκι στα χαρτιά τους για την απορρόφηση κονδυλίων, αδιαφορώντας πλήρως για την πραγματική χρηστικότητα και, κυρίως, για την ασφάλεια των ανθρώπων.

Το αυτονόητο που έγινε ζητούμενο

Το να ξοδεύονται δημόσιοι πόροι για υποδομές ΑμεΑ είναι το ελάχιστο χρέος μιας ευνομούμενης πολιτείας. Το να ξεχνάς, όμως, το αυτονόητο –δηλαδή να μπορούν οι άνθρωποι να τη χρησιμοποιήσουν χωρίς να κινδυνεύει η σωματική τους ακεραιότητα– αγγίζει τα όρια της πρόκλησης. Η μετατροπή ενός έργου κοινωνικής ευθύνης σε παράδειγμα απόλυτης προχειρότητας και αδιαφορίας δεν μπορεί να περάσει στα «ψιλά» γράμματα.

Το ερώτημα παραμένει και ζητά επιτακτικά απάντηση: Ποιος σχεδίασε αυτό το έργο; Ποιος επέβλεψε την κατασκευή του και, κυρίως, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη γι’ αυτή την εικόνα ντροπής; Οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να παρέμβουν άμεσα, να αποκαταστήσουν την κακοτεχνία και να δώσουν εξηγήσεις στους πολίτες που βλέπουν τα χρήματά τους να πετιούνται στον κάδο των αχρήστων.