Γιώργος Κοζίας: Ο ποιητής που κοιτάζει το άγνωστο στα μάτια

Δεν χρειάζονται πολλά εισαγωγικά για τον Γιώργο Κοζία. Αλλά πάνω απ’ όλα ένας από τους πιο ιδιαίτερους και αιχμηρούς ποιητές της γενιάς του, επιστρέφει κάθε φορά για να μας υπενθυμίσει τη δύναμη του λόγου. Με διαδρομή που ξεκινά από το 1983, με στίχους που μελοποιήθηκαν από τον Θάνο Μικρούτσικο και ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο, ο Κοζίας δεν χαρίζεται σε ευκολίες.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλάει με την ειλικρίνεια και το βάρος ενός ανθρώπου που βλέπει την ποίηση όχι ως επάγγελμα, αλλά ως στάση ζωής απέναντι στη θνητότητα. Από τις αναμνήσεις του με τον Επαμεινώνδα Γονατά στο Μοναστηράκι μέχρι τις εικόνες του Ιερώνυμου Μπος και τον «Άμλετ της Σελήνης», αποκαλύπτει τους δαίμονες, τις αδυναμίες και τα οράματά του.

Μια πυκνή, αποκαλυπτική κουβέντα με έναν δημιουργό που επιμένει να ψάχνει «ολίγο φως και μακρινό» μέσα στο καθημερινό μας αδιέξοδο.

Αξίζει να τον διαβάσετε.

Δημοσιογράφος / Επιμελητής της στήλης: Διονύσης Λεϊμονής

Πηγή: Η λογοτεχνική στήλη/blog του Bookia.gr (στη σειρά συνεντεύξεων/ερωτηματολογίων «Ο Γιώργος Κοζίας απαντάει στις 11+1 ερωτήσεις του Διονύση Λεϊμονή»).

Ο Γιώργος Κοζίας γεννήθηκε στην Πάτρα. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Εργάστηκε στον χώρο του ημερησίου και περιοδικού Τύπου. Πρωτοδημοσίευσε στα περιοδικά “Το Δέντρο” και “Ευθύνη” το 1983. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Ζωολογικός κήπος (Στιγμή, 1989). Ο μάρτυρας που δεν υπήρξε {Στιγμή, 1995). Πεδίον ρίψεων (Στιγμή 2001) Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες (Στιγμή, 2007), 41ος Παράλληλος (Στιγμή, 2012), Πολεμώντας υπό σκιάν, Ελεγεία και σάτιρες (Περισπωμένη, 2017). Εξάγγελος (Περισπωμένη, 2021), Τι αιώνα κάνει έξω; (Περισπωμένη, 2025). Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί και ανθολογηθεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, πολωνικά, αλβανικά και αραβικά. Το έργο του παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών «Ποίηση και Μουσική» Ιανουάριος 2009 και στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας “Ας μην μας καταβροχθίσουν οι κοριοί” 2013. Επίσης ποιήματα του έχει μελοποιήσει ο Θάνος Μικρούτσικος. Έργα για φλάουτο (WORKS FOR FLUTE) IVONA GLINKA, αφήγηση Δημήτρης Παπανικολάου – Legend Classics, 2007 και Πέντε κείμενα μετά μουσικής. Η γη τσακισμένο καράβι, ποίηση Γιώργος Κοζίας, William Blake, Αγγελική Καθαρίου-Νέλλη Σεμιτέκολο. Ένας κόσμος χωρίς ταξιδιώτες (Γαβριηλίδης 2013).

Βιβλιοθηκονόμος, αρθρογράφος, ποιητής, συγγραφέας… Ποιος από όλους αυτούς τους «ρόλους» μπορεί να επισκιάζει τους άλλους ή συνυπάρχουν αρμονικά;

Ποντάρω στον ποιητή, ρόλος ναι, με την σφραγίδα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, και  στάση ζωής για όλα τα πράγματα που δεν είναι παρά μια σκληρή υπόμνηση της θνητότητας…

Κουβαλάμε τις αφηγήσεις και τις αναγνώσεις μας… Ποιος είναι το δικό σας «φορτίο»;

Οι εικόνες μου, τρομερές, ηρωικές και ανελέητες: «Έλα να δεις μάτια, /βλέφαρα, χείλια, κομμάτια αγάπης./Έλα να δεις το ωμό, /το βίαιο, το αβυσσαλέο να οργιάζει./Έλα να δεις το αίμα να βελάζει./Έλα να δεις τον εξτρεμιστή ήλιο/τους αιώνες να ανατινάζει./Έλα να δεις τις μακρινές μοναξιές,/τους ξεχασμένους ήρωες, τις φοβερές σημαίες.»

Πώς αυτό μεταπλάθεται, αξιοποιείται, εντοπίζεται στην τέχνη σας;

Ο γλύπτης παλεύει με τον δαίμονα του πρωτοπλάσματος, ο στρατιώτης ασκείται να χρησιμοποιεί την ξιφολόγχη που θα τον σκοτώσει, έτσι κι ο ποιητής ζει κι’ αποθνήσκει μέσα στην σαρμανίτσα του, κραδαίνοντας την κουδουνίστρα του σ΄αυτόν τον έρμο κόσμο!

Και το γύρω περιβάλλον σας στενότερο ή ευρύτερο; Ποιο ρόλο έπαιξε ή διαδραματίζει;

Χορεύουμε μαζί από ανία! Είμαστε θύματα εξιλαστήρια/του «περιβάλλοντος», της «εποχής»… «Οικίας περιβάλλον, κέντρων, συνοικίας που βλέπω κι όπου περπατώ· χρόνια και χρόνια» παγιδευμένοι και παγιδευτές σύγχρονος, ψάχνοντας πάλι και πάλι «Ολίγο φως και μακρινό…».

Αγαπημένο άκουσμα(ιστορία- τραγούδι-φράση)

Ιστορία: Η Οκτωβριανή Επανάσταση, Τραγούδι: Ο Άμλετ της Σελήνης, Φράση: «Κι όρθια η Πράξη σαν Αλεξικέραυνο.»

Αγαπημένη εικόνα;

«Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων» του Ιερώνυμου Μπος.

Αν δεν αναπνέατε με οξυγόνο, τι θα σας έδινε ζωή;

Το Φάντασμα της Ελευθερίας!

Αν έπρεπε να στερηθείτε κάτι που αγαπάτε πολύ τι θα ήταν αυτό;

Τα όνειρα που δεν είδα…

Αγαπημένο: ΄Ονομα;, Λουλούδι;, Γεύση; Μυρωδιά;

Όνομα: Χριστίνα, Λουλούδι: Γαρούφαλλο, Γεύση: Αμύγδαλο, Μυρωδιά: Άνθος λεμονιάς.

Ενας κακός εφιάλτης;

Ο δεύτερος θάνατος του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι!

Ένας επόμενος στόχος στη ζωή σας, στην πορεία σας;

Ο γάμος της ποίησης με το άγνωστο και το άρρητο…

Σας δίνω πέντε λέξεις, σας παρακαλώ κάντε μου ένα μικροδιήγημα σε 43 ακριβώς λέξεις(κατά προτίμηση αυτοβιογραφικό): μάρτυρας, ορίζοντας, σκιά, σύννεφο και γη

Μοναστηράκι, περπατώ με τον Γονατά: βλέπεις το εκκλησάκι Γιώργο, μονολογεί…Θείε Νώντα, βλέπω στον ορίζοντα, ερείπια, σύννεφα, μια γήινη σκιά. Πουλάκι μου εδώ ήταν ο Άγιος Ελισσαίος, με έφερνε η μανούλα μου, εδώ έψελνε ο Παπαδιαμάντης, μάρτυρας τα μάτια που τώρα δεν το βλέπουν!

Σημείωση: Η μικροϊστορία αποτελεί πραγματικό γεγονός

Σας ευχαριστώ

Η ακριβής πηγή της συνέντευξης είναι η στήλη του Bookia.gr:

Γιώργος Κοζίας, απαντάει στις 11+1 ερωτήσεις του Διονύση Λεϊμονή – Bookia.gr