Το τρένο «σφυρίζει»… στα χαρτιά: Έτοιμος ο σταθμός στα Σελιανίτικα, αλλά η Πάτρα περιμένει ακόμα το θαύμα!

Δηλαδή, πόσες φορές πρέπει να το ζήσουμε αυτό το έργο-γεφύρι της Άρτας; Κάθε τρεις και λίγο ακούμε για «φώτα στην άκρη του τούνελ» και για γραμμές που θα μας φέρουν πιο κοντά στην Αθήνα, αλλά η αλήθεια είναι μία και πονάει: η περιοχή μας παραμένει σιδηροδρομικά αποκομμένη, την ώρα που τα χρόνια περνούν και τα χρονοδιαγράμματα πάνε περίπατο.

Πάρτε για παράδειγμα τα Σελιανίτικα. Ο σταθμός εκεί, μαζί με τους δρόμους πρόσβασης και τα πάρκινγκ, είναι κατασκευαστικά έτοιμος. Μια σύγχρονη υποδομή, στολίδι για την περιοχή. Το μόνο πρόβλημα; Δεν υπάρχει γραμμή και δεν περνάει τρένο!

Και κάπου εδώ έρχεται η Πάτρα και ολόκληρη η Αχαΐα να αναρωτηθούν: «Εμείς πότε θα δούμε άσπρη μέρα;». Σύμφωνα με την εικόνα από τα εργοτάξια, τα έργα για την επέκταση και τα συνοda έργα (ηλεκτροκίνηση, σήμανση, υδραυλικά και αποστράγγιση) από τη Ροδοδάφνη και τα Σελιανίτικα μέχρι τις Καμάρες και τον Ψαθόπυργο προχωρούν με ρυθμούς… χελώνας.

Μπορεί κατά καιρούς να γίνονται κάτι δοκιμαστικά με ντιζελοκίνητους συρμούς που φτάνουν μέχρι τον Ψαθόπυργο, αλλά επίσημη ενημέρωση για το πότε θα δούμε κανονικά δρομολόγια δεν υπάρχει. Ακούγεται για Ιούλιος του 2027 η συμβατική προθεσμία, αλλά μεταξύ μας; Με τόσες παρατάσεις στο ενεργητικό τους, ποιος βάζει το χέρι του στη φωτιά ότι θα τηρηθεί;

Η Πάτρα και η ευρύτερη περιοχή δεν ζητούν πολυτέλειες· ζητούν απλώς αυτά που είναι αυτονόητα σε κάθε άλλη ευρωπαϊκή πόλη. Οι υποδομές φτιάχνονται, τα λεφτά ξοδεύονται, αλλά οι πολίτες συνεχίζουν να περιμένουν στα στασίδια, βλέποντας σταθμούς-φαντάσματα έτοιμους να υποδεχτούν κόσμο… που δεν έρχεται ποτέ.

Μέχρι πότε θα μετράμε καθυστερήσεις;