Μαύρο Σάββατο στα Συχαινά: Ο χαμός του Χρήστου Κατσάκου φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη «μαύρη λίστα» της ΒΙ.ΠΕ.

Σοκ και ανείπωτη θλίψη έχει σκεπάσει τα Συχαινά και ολόκληρη την Πάτρα. Ο 59χρονος Χρήστος Κατσάκος, ένας βιοπαλαιστής, οικογενειάρχης και πατέρας δύο φοιτητών, δεν θα γυρίσει ποτέ στο σπίτι του. Το πρωί του Σαββάτου, εκεί που πήγαινε για το μεροκάματο στη Βιομηχανική Περιοχή, βρήκε φρικτό θάνατο όταν καταπλακώθηκε από βαριές λαμαρίνες κατά τη διάρκεια χειρισμού κλαρκ.

Το τραγικότερο, όμως, είναι πως αυτός ο θάνατος δεν έρχεται «από το πουθενά». Σύμφωνα με τα στοιχεία και τις καταγγελίες των σωματείων, είναι το τρίτο κατά σειρά εργατικό ατύχημα στο ίδιο ακριβώς εργοστάσιο μέσα στα τελευταία δύο χρόνια (2025-2026). Μόνο που τώρα, το «κακό» τριτώσε με τον πιο τραγικό τρόπο: με μια ανθρώπινη ζωή να χάνεται στην άσφαλτο της ΒΙ.ΠΕ. Να σημειωθεί μάλιστα ότι ο άτυχος άνδρας μετρούσε μόλις πέντε μήνες παρουσίας στη συγκεκριμένη επιχείρηση.

Αναπάντητα ερωτήματα και οργή

Πώς έγινε το κακό; Ποιες ήταν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες καταπλακώθηκε από τους τόνους λαμαρίνας; Οι αρμόδιες Αρχές άνοιξαν φάκελο έρευνας για να ρίξουν φως στα αίτια, ενώ οι εργασίες στο εργοστάσιο διακόπηκαν προσωρινά. Ωστόσο, η τοπική κοινωνία βράζει.

Το Εργατικό Κέντρο Πάτρας δεν μάσησε τα λόγια του. Με δυναμική παρέμβαση στον χώρο του δυστυχήματος, έφερε ξανά στο προσκήνιο τα βασικά ζητήματα που καίνε τον κόσμο της δουλειάς:

• Τα προηγούμενα περιστατικά: Επισημαίνουν ότι στο ίδιο εργοστάσιο είχαν σημειωθεί σοβαρά ατυχήματα και το 2025 —ένα μάλιστα με έκρηξη—, για τα οποία, όπως καταγγέλλουν, τα πορίσματα ακόμα αγνοούνται.
• Η ασφάλεια στη ΒΙ.ΠΕ.: Ζητούν άμεσους και αυστηρούς ελέγχους, διαφάνεια στα πορίσματα, επαναλειτουργία μικτών επιτροπών υγείας και ασφάλειας, αλλά και κάτι αυτονόητο που λείπει χρόνια τώρα: τη δημιουργία Κέντρου Υγείας και σταθμού ΕΚΑΒ μέσα στη Βιομηχανική Περιοχή, στελεχωμένου 24 ώρες το 24ωρο.

Η Πάτρα μετράει τις πληγές της

Ο Χρήστος Κατσάκος είναι ακόμη ένα θύμα στον μακρύ κατάλογο των εργατικών «ατυχημάτων» που μετατρέπονται σε καθημερινό έγκλημα εν λευκώ. Στα Συχαινά σήμερα οι γείτονες δεν μπορούν να το πιστέψουν. Ένας άνθρωπος που πάλευε τίμια για το ψωμί της οικογένειάς του χάθηκε στην καρδιά του εργασιακού του χώρου.

Το μήνυμα από τα σωματεία είναι σαφές: η οργή πρέπει να γίνει αγώνας, ώστε να σταματήσει επιτέλους αυτό το γαϊτανάκι της ατιμωρησίας και της έλλειψης μέτρων προστασίας. Γιατί τα εργοστάσια και οι χώροι δουλειάς πρέπει να δίνουν μεροκάματα ζωής και όχι φέρετρα.