Πάτρα, ανήλικοι και μαχαίρια: Πόσα ακόμα περιστατικά πριν αντιδράσουμε;

Σάββατο, Ψηλαλώνια: ένας ανήλικος τραυματίζεται από μαχαίρι, μπροστά σε περαστικούς και μικρά παιδιά.

Λίγο αργότερα, Κανελλοπούλου: ομάδα ανηλίκων επιτίθεται σε έναν νεαρό. Η ΕΛ.ΑΣ. ερευνά.

Τις ίδιες μέρες: μια ανάρτηση στο Facebook γίνεται αφορμή για αιματηρή επίθεση σε ανήλικο.

Τρίτη: τέσσερις ανήλικοι συλλαμβάνονται για τον άγριο ξυλοδαρμό ενός 15χρονου. Ισχυρίζονται ότι το θύμα «ήθελε να τους πουλήσει χασίς».

Τέσσερα περιστατικά σε τέσσερις μέρες. Όλα στην Πάτρα. Όλα με παιδιά, και από τις δύο πλευρές.

Δεν είναι «μεμονωμένα»

Θα ήταν βολικό να πούμε ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά, να γράψουμε τις ειδήσεις και να προχωρήσουμε. Δεν είναι. Όταν σε μια γειτονιά σαν τα Ψηλαλώνια, μία από τις πιο ζωντανές και αγαπημένες της πόλης, οι κάτοικοι αρχίζουν να μιλούν για «συμμορία», και όταν οι γονείς σκέφτονται δύο φορές πριν αφήσουν τα παιδιά τους να βγουν το απόγευμα στην πλατεία, κάτι έχει αλλάξει στον αέρα της πόλης.

Και δεν μιλάμε για «σκληρούς εγκληματίες». Μιλάμε για παιδιά 14, 15, 16 ετών. Παιδιά που πριν από λίγα χρόνια έπαιζαν στις ίδιες πλατείες με τα δικά μας.

Η Αστυνομία έρχεται πάντα μετά

Η Αστυνομία κάνει συλλήψεις, και σωστά. Η σύλληψη όμως έρχεται πάντα μετά, όταν ένα παιδί είναι ήδη στο νοσοκομείο και ένα άλλο στο τμήμα. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι κάνουμε πριν.

Κανένα περιπολικό δεν μπορεί να είναι σε κάθε γωνία. Και κανένα κελί δεν έκανε ποτέ έναν 15χρονο καλύτερο άνθρωπο.

Η Πάτρα δεν είναι η μόνη πόλη που το ζει. Τα τελευταία χρόνια η παραβατικότητα ανηλίκων απασχολεί όλη τη χώρα, από την Αθήνα ως τη Θεσσαλονίκη, αλλά και πόλεις του εξωτερικού, όπως το Μιλάνο, όπου η αστυνομία έχει βάλει στο μικροσκόπιο δεκάδες ανήλικους. Αυτό όμως δεν είναι παρηγοριά. Είναι προειδοποίηση. Αν δεν κινηθούμε τώρα, που τα περιστατικά είναι ακόμα «λίγα», θα το κάνουμε αργότερα, όταν θα είναι πολύ πιο δύσκολο.

Ας μην ξεχνάμε και κάτι ακόμα: πίσω από κάθε τέτοια είδηση υπάρχουν δύο οικογένειες που υποφέρουν. Η οικογένεια του παιδιού που χτυπήθηκε, και η οικογένεια του παιδιού που χτύπησε. Καμία από τις δύο δεν ήθελε να βρεθεί εκεί.

Πού είναι όλοι οι άλλοι;

Πού είναι τα σχολεία; Θα έπρεπε να έχουν ψυχολόγο και κοινωνικό λειτουργό σε κάθε μονάδα, μόνιμα και όχι «όποτε περισσέψει». Θα έπρεπε να εντοπίζουν νωρίς το παιδί που απομονώνεται, που θυμώνει, που μπλέκει με «παρέες».

Πού είναι ο Δήμος; Πού είναι οι χώροι για τους εφήβους, τα ανοιχτά γήπεδα με φως το βράδυ, τα προγράμματα, τα στέκια όπου ένα 15χρονο παιδί μπορεί να περάσει το απόγευμα δημιουργικά, αντί να καταλήξει σε μια γωνία;

Πού είναι οι μηχανισμοί προστασίας; Όπως έχουμε γράψει, τα πρωτόκολλα για τα κακοποιημένα παιδιά στην Πάτρα παραμένουν ανενεργά σε κάποιο συρτάρι. Πολλά παιδιά που ασκούν βία έχουν ζήσει πρώτα βία τα ίδια.

Και πού είμαστε εμείς;

Το πιο άβολο ερώτημα είναι για εμάς, τους γονείς.

Τα social media δεν είναι πια ένας «εικονικός» κόσμος που δεν μας αφορά. Μια ανάρτηση, ένα σχόλιο, ένα βίντεο μπορεί να καταλήξει σε μαχαίρι. Πρέπει να ξέρουμε τι βλέπουν τα παιδιά μας, τι γράφουν, με ποιους μιλούν, πού πηγαίνουν. Όχι για να τα «κατασκοπεύουμε», αλλά για να είμαστε παρόντες.

Και πρέπει να μιλάμε μαζί τους. Για τη βία, για τα ναρκωτικά, για το τι σημαίνει «μαγκιά» και τι όχι. Τα παιδιά που δεν ακούν από εμάς, θα ακούσουν από αλλού.

Τι μπορεί να γίνει

Η βία των ανηλίκων δεν λύνεται μόνο με περιπολικά. Χρειάζεται όλοι να δουλέψουν μαζί:

• Σχολεία με ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και προγράμματα πρόληψης.
• Δήμος με χώρους και δράσεις για τους εφήβους, ειδικά στις γειτονιές με προβλήματα.
• Αστυνομία που δεν εμφανίζεται μόνο μετά το επεισόδιο, αλλά γνωρίζει τις γειτονιές και τους ανθρώπους τους.
• Οικογένειες που είναι παρούσες.
• Όλοι εμείς, που δεν γυρνάμε το κεφάλι όταν βλέπουμε κάτι να στραβώνει.

Αλλιώς, την επόμενη εβδομάδα θα γράφουμε ξανά τα ίδια. Με άλλα ονόματα δρόμων. Και ίσως με χειρότερο τέλος.

Πηγές στοιχείων: ρεπορτάζ patratora.news, 17–20 Οκτωβρίου (γνώμη)