ΠΑΤΡΑ-Αντί για πεζοδρόμηση… κατάληψη: Όταν ο νέος κοινόχρηστος χώρος στην Κανάρη χάθηκε πριν καν εγκαινιαστεί

Όποιος περπατάει τα τελευταία χρόνια στην Πάτρα ξέρει καλά πως η υπόθεση «κοινόχρηστοι χώροι» είναι πονεμένη ιστορία. Όταν όμως ακούσαμε για την ανάπλαση και τη δημιουργία νέων πεζοδρόμων, πολλοί ελπίσαμε ότι κάτι πάει να αλλάξει. Ότι επιτέλους ο πεζός, ο γονιός με το καρότσι, ο ηλικιωμένος και ο άνεργος που θέλει απλώς να κάνει μια βόλτα στην πόλη του, θα βρουν τον χώρο που τους αναλογεί. Φαίνεται όμως πως υπολογίζαμε χωρίς τον ξενοδόχο — ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, χωρίς τις άδειες τραπεζοκαθισμάτων.

Την πραγματικότητα ήρθε να μας θυμίσει με μια εύστοχη και καυστική ανάρτησή του ο Πατρινός Βασίλης Τσιγάρας, φέρνοντας στο φως εικόνες από τον νέο πεζόδρομο της οδού Κανάρη, στο ύψος της πλατείας Πίνδου. Και τα όσα περιγράφει δεν είναι απλώς εξοργιστικά, αλλά αποτυπώνουν ανάγλυφα την καθημερινή παράνοια που ζούμε στους δρόμους της πόλης μας.

Τι συνέβη λοιπόν εκεί; Αν βρεθεί κανείς στο σημείο, θα διαπιστώσει το εξής αδιανόητο: Αν εξαιρέσει κανείς τη λωρίδα που προορίζεται για τον ποδηλατόδρομο και την ειδική όδευση για τα άτομα με προβλήματα όρασης, όλος ο υπόλοιπος δημόσιος χώρος έχει παραχωρηθεί για εκμετάλλευση σε νέα επιχείρηση εστίασης που άνοιξε στην περιοχή! Με απλά λόγια, ο πεζόδρομος γέμισε τραπεζοκαθίσματα από άκρη σε άκρη.

Το αποτέλεσμα; Παράλογο και επικίνδυνο. Οι πεζοί, για να διασχίσουν τον δρόμο, αναγκάζονται πλέον να περπατούν αποκλειστικά μέσα στον ποδηλατόδρομο! Δηλαδή, ένας χώρος που σχεδιάστηκε για να προσφέρει ασφάλεια και άνεση στους πολίτες, μετατράπηκε εν νυκτί σε έναν επικίνδυνο στίβο μάχης, όπου πεζοί και ποδήλατα πρέπει να στριμώχνονται στον ίδιο διάδρομο, την ώρα που δίπλα οι πελάτες απολαμβάνουν τον καφέ ή το φαγητό τους.

Τα ερωτήματα που γεννώνται είναι αμείλικτα και στρέφονται ευθέως προς τη δημοτική αρχή. Με ποια ακριβώς κριτήρια και με ποια λογική προχώρησε ο Δήμος Πατρέων σε αυτή την παραχώρηση; Πώς είναι δυνατόν να παραδίδεται ολόκληρο το εύρος ενός νέου πεζοδρόμου σε ιδιωτικά συμφέροντα, αφήνοντας στους πολίτες μόνο τον ποδηλατόδρομο για να μετακινηθούν;

Και το κυριότερο: Αυτή θα είναι η τύχη ολόκληρης της οδού Κανάρη; Θα γεμίσει ο δρόμος τραπεζοκαθίσματα απ’ άκρη εις άκρη, μετατρέποντας τους πεζούς σε «ανεπιθύμητους» που θα πρέπει να ελίσσονται ανάμεσα σε σερβιτόρους και ποδηλάτες;

Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση με την επιχειρηματικότητα. Η εστίαση είναι ζωντανό κύτταρο της Πάτρας και κανείς δεν θέλει μαγαζιά άδεια. Όμως υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που λέγεται μέτρο και σεβασμός στον δημόσιο χώρο. Όταν η ανάπλαση ενός δρόμου γίνεται με χρήματα των φορολογουμένων για να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής των κατοίκων, είναι τουλάχιστον προκλητικό ο χώρος αυτός να ιδιοποιείται πριν καν στεγνώσει το τσιμέντο.

Οι Πατρινοί δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν το αυτονόητο: να μπορούν να περπατήσουν στην πόλη τους χωρίς να χρειάζεται να ζητούν άδεια ή να ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα. Ο Δήμος οφείλει άμεσα να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις και, κυρίως, να επανεξετάσει τις αποφάσεις του πριν ο νέος πεζόδρομος της Κανάρη μετατραπεί σε άλλον έναν δρόμο-παγίδα.