Έλεος πια με τους «νταήδες» του πράσινου: Όταν η ασχήμια νικάει τον κόπο μας στην Πάτρα – ΦΩΤΟ

Πόσες φορές έχουμε περπατήσει στους δρόμους της Πάτρας, από την καρδιά του κέντρου μέχρι τις γειτονιές και τα προάστια, αναζητώντας μια σταγόνα χρώματος και μια ανάσα δροσιάς; Πόσες φορές δεν έχουμε σταθεί να χαρούμε μια ανανεωμένη πλατεία, μερικά περιποιημένα παρτέρια ή νέα δέντρα που προσπαθούν να μεγαλώσουν ανάμεσα στο τσιμέντο και την ασφάλτη; Κι όμως, φαίνεται πως σε αυτή την πόλη υπάρχει πάντα κάποιος έτοιμος να γκρεμίσει ό,τι χτίζεται με κόπο και δημόσιο χρήμα. Η αγανάκτηση πλέον δεν είναι απλώς συναίσθημα των αρμοδίων· είναι η κοινή κραυγή αγωνίας κάθε πολίτη που πονάει τον τόπο του.

Η Διεύθυνση Πρασίνου του Δήμου Πατρέων προσπαθεί συστηματικά να δώσει μιαν άλλη πνοή στο αστικό τοπίο. Νέα δέντρα φυτεύονται, λουλούδια μοιράζονται χρώμα στις γκρίζες γωνίες, πάρκα και πεζόδρομοι αποκτούν ζωή. Μόνο που η προσπάθεια αυτή πέφτει διαρκώς πάνω σε έναν ακατανόητο, μικρόψυχο τοίχο βανδαλισμού. Δεν μιλάμε για θεωρίες, αλλά για θλιβερές εικόνες που προκαλούν οργή. Ποιος νοήμων άνθρωπος θα σκεφτεί να ξηλώσει τα ολοκαίνουργια, πολύχρωμα χρυσάνθεμα από τις ζαρντινιέρες στη Ρήγα Φεραίου; Ποιος θα αφαιρέσει συστηματικά 45 ολόκληρα φυτά περιμετρικά στον κόμβο του Κούκου, ή θα καταστρέψει το αρδευτικό σύστημα στην πλατεία Δημοκρατίας στην Οβρυά, αφήνοντας τα φυτά ξερά;

Κι ανηφορίζοντας προς τους πεζόδρομους και τα πεζοδρόμια, η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο αποκαρδιωτική. Βλέπεις κομμένα δέντρα, κορμούς ακρωτηριασμένους, σαν κάποιοι να έχουν προσωπική βεντέτα με το οξυγόνο μας. Αλλά ας το πούμε καθαρά, χωρίς περιστροφές: Όταν κάποιος καταστρέφει το πράσινο της πόλης, δεν κάνει απλώς ζημιά σε έναν Δήμο. Κλέβει από την ίδια του την ποιότητα ζωής, από τα παιδιά μας που μεγαλώνουν σε ένα τσιμεντένιο περιβάλλον, από την αισθητική και την ψυχολογία μας. Είναι μια αδικαιολόγητη σπατάλη δημοτικών πόρων και κόπου, που μας γυρίζει πίσω.

Η ανοχή, ωστόσο, έφτασε στο τέλος της. Ο Δήμος Πατρέων δείχνει αποφασισμένος να περάσει από τα λόγια και τα παράπονα στη σκληρή γλώσσα του νόμου, προαναγγέλλοντας μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου. Και πολύ καλά θα κάνει! Δεν γίνεται να πληρώνουμε όλοι από την τσέπη μας τις καταστροφές που προκαλούν ορισμένοι ασυνείδητοι.

Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Ούτε οι κάμερες ούτε οι μηνύσεις μπορούν να φυλάξουν κάθε δέντρο, κάθε παρτέρι και κάθε λουλούδι σε κάθε γωνιά της Πάτρας. Η λύση είναι βαθιά κοινωνική. Το πράσινο της πόλης μας δεν είναι «του Δήμου», δεν είναι κάτι ξένο που μας επιβλήθηκε· είναι δικό μας. Είναι το δέντρο που σκιάζει το πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι μας, το λουλούδι που ομορφαίνει το μαγαζί μας.

Ας γίνουμε όλοι φύλακες αυτού του κοινού θησαυρού. Αν δούμε κάποιον να καταστρέφει παράλογα τον κόπο της γειτονιές μας, ας μιλήσουμε. Αν εντοπίσουμε ένα φυτό ή δέντρο που διψάει ή χρειάζεται φροντίδα, ας ενημερώσουμε το Τμήμα Πρασίνου. Η Πάτρα αξίζει να ανασάνει ελεύθερα, μακριά από τη νοοτροπία της καταστροφής. Ας αποδείξουμε επιτέλους ότι οι πολίτες που αγαπούν αυτή την πόλη είναι συντριπτικά περισσότεροι από εκείνους που την ασχημαίνουν.