Ανεβαίνουν κι άλλο οι τιμές: Στα 14-15 ευρώ… η νέα πραγματικότητα που μας γονατίζει

Κάθε φορά που μπαίνουμε σε ένα κατάστημα, σε ένα super market ή σε μια συνοικιακή αγορά, η ίδια σκηνή επαναλαμβάνεται με έναν εκνευριστικό, σχεδόν μαρτυρικό τρόπο. Κοιτάμε την ταμπέλα, κοιτάμε το πορτοφόλι μας, κοιτάμε και τον ταμεία με την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο: «Μα καλά, πάλι τα ίδια;». Η απάντηση έρχεται ψυχρά και προσγειωμένα από την πραγματικότητα: Ναι, πάλι τα ίδια, και μάλιστα ακριβότερα. Οι τιμές συνεχίζουν την ανιούσα, χτυπώντας πλέον κόκκινο σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, με τα 14 και τα 15 ευρώ να γίνονται το νέο «σύνηθες» ποσό που φεύγει από την τσέπη μας για ψίχουλα.

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Δεν μιλάμε πια για μια προσωρινή δυσκολία ή για ένα κύμα ακρίβειας που θα περάσει με την αλλαγή του μήνα. Μιλάμε για μια μόνιμη κατάσταση που έχει τσακίσει το λαϊκό εισόδημα. Ο μισθός τελειώνει πριν καν μπει η τελευταία εβδομάδα, ενώ οι λογαριασμοί και τα είδη πρώτης ανάγκης τρέχουν με ταχύτητες φωτός. Ο κόσμος στην πόλη, στους δρόμους, στα καφενεία, δεν συζητάει για τίποτα άλλο. «Πώς θα βγει ο χειμώνας;» είναι η ερώτηση που πλανάται παντού, από τη γειτονιά μέχρι το κέντρο.

Το πιο εξοργιστικό δεν είναι μόνο ότι οι τιμές τραβούν την ανηφόρα, αλλά ότι κάθε αύξηση παρουσιάζεται σαν κάτι το αναπόφευκτο. Μας λένε για διεθνείς κρίσεις, για αυξήσεις στα καύσιμα, για μεταφορικά κόστη και εφοδιαστικές αλυσίδες. Στην πράξη, όμως, αυτό που βλέπει ο απλός πολίτης είναι ότι η ζωή του γίνεται καθημερινά όλο και πιο ακριβή, όλο και πιο δύσκολη. Το καλάθι του νοικοκυριού έχει αδειάσει, οι επιλογές περιορίζονται δραστικά και το μισθόσυλλογο μοιάζει με ανέκδοτο κακής ποιότητας. Όταν ένα βασικό προϊόν ή μια καθημερινή υπηρεσία φτάνει να κοστίζει 14 και 15 ευρώ, την ώρα που το μεροκάματο παραμένει καθηλωμένο, καταλαβαίνει κανείς ότι η κατάσταση έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια της ανοχής.

Οι επαγγελματίες της αγοράς σηκώνουν κι αυτοί τα χέρια ψηλά. Δεν τολμούν να κάνουν διαφορετικά, αφού οι προμηθευτές τους πιέζουν αφόρητα. «Αν δεν ανεβάσω κι εγώ, θα κλείσω», μας λέει ο καταστηματάρχης της γειτονιάς, και ξέρεις ότι έχει δίκιο. Βρισκόμαστε σε έναν φαύλο κύκλο όπου όλοι χάνουν, εκτός από εκείνους που κερδίζουν από την αισχροκέρδεια και την εκτόξευση των τιμών. Ο μικροεπαγγελματίας στραγγαλίζεται και ο καταναλωτής οδηγείται σε αδιέξοδο.

Η τοπική κοινωνία βράζει. Ο κόσμος έχει κουραστεί από τις υποσχέσεις και τα ευχολόγια. Δεν πάει άλλο με τα «μπαλώματα» και τα προσωρινά μέτρα που εξαφανίζονται πριν καν εφαρμοστούν. Χρειάζονται δραστικές παρεμβάσεις, έλεγχοι στην αγορά και ουσιαστική στήριξη εκείνων που πλήττονται περισσότερο. Αν δεν μπει φρένο σε αυτόν τον κατήφορο, το επόμενο διάστημα τα 14 και 15 ευρώ θα μας φαίνονται… φτηνά. Και τότε, ποιος θα μπορεί να σταθεί στα πόδια του;