ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΙ-ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ: Όταν η καθημερινή μετακίνηση μετατρέπεται σε άσκηση επιβίωσης

Η υπομονή των δημοτών και των επισκεπτών της Πάτρας έχει πλέον εξαντληθεί. Αυτό που βιώνει καθημερινά όποιος επιχειρεί να μετακινηθεί στην πόλη —είτε ως πεζός είτε ως οδηγός— δεν είναι απλώς κυκλοφοριακό πρόβλημα· είναι ένα ατελείωτο, γενικευμένο χάος.

Δρόμοι σκαμμένοι χωρίς ειρμό, έργα που ξεκινούν χωρίς να τελειώνουν ποτέ και παντελής απουσία συντονισμού συνθέτουν την εικόνα μιας πόλης παρατημένης στην τύχη της. Η παρακώλυση της συγκοινωνίας είναι συνεχής, ενώ η προσβασιμότητα για μητέρες με καρότσια, ηλικιωμένους ή άτομα με αναπηρία αποτελεί πλέον επιστημονική φαντασία.

Οδική Ασφάλεια στο «Κόκκινο»

Το πιο επικίνδυνο στοιχείο, όμως, δεν είναι η ταλαιπωρία, αλλά η διακινδύνευση της σωματικής ακεραιότητας των πολιτών:

• Δικλείδες ασφαλείας μηδέν: Εργοτάξια χωρίς επαρκή σημανση, λακκούβες-παγίδες και πεζοδρόμια κατειλημμένα ή διαλυμένα αναγκάζουν τους πεζούς να βαδίζουν ανάμεσα σε διερχόμενα οχήματα.
• Η «αιώνια» Περιμετρική: Ακόμη και ο βασικός οδικός άξονας της πόλης παραμένει μόνιμα εγκλωβισμένος σε σειρές από πλαστικές κορίνες, μετατρέποντας τις διαδρομές σε ρώσικη ρουλέτα. Ο φόβος για ένα σοβαρό ατύχημα με βαρέα οχήματα είναι καθημερινός εφιάλτης για τους οδηγούς.
• Προσβασιμότητα στο Κέντρο: Η πρόσβαση στην καρδιά της πόλης έχει καταντήσει άθλος. Όσοι έχουν την ατυχία ή την ανάγκη να κατεβούν στο κέντρο, έρχονται αντιμέτωποι με μια εικόνα αποδιοργάνωσης που ακυρώνει κάθε έννοια ποιότητας ζωής.

Πληρώνουμε για Υπηρεσίες που Δεν Βλέπουμε

Η Πάτρα, μια πόλη με τεράστιες δυνατότητες, την οποία θα έπρεπε εδώ και χρόνια να χαίρονται οι κάτοικοί της ως μια λειτουργική και σύγχρονη ευρωπαϊκή παραθαλάσσια μητρόπολη, παραμένει ομηρος μιας ατέρμονης εργολαβικής στασιμότητας.

Ο φορολογούμενος πολίτης καλείται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, την ώρα που το αντίκρισμα στην καθημερινότητά του είναι η ταλαιπωρία, ο χαμένος χρόνος και η ανασφάλεια. Οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους τώρα: απαιτείται άμεσος σχεδιασμός, σοβαρή επίβλεψη των εργολάβων και, πάνω απ’ όλα, σεβασμός στον πολίτη που δικαιούται να μετακινείται με ασφάλεια.