«Τι χρειάζονται οι ποιητές σε τόσο μίζερους καιρούς;» — Ο Γιώργος Κοζίας στο «Αποτύπωμα»

Το «Αποτύπωμα» εγκαινιάζει με ιδιαίτερη χαρά τη νέα του τακτική στήλη, «Ο Πεντάλογος του Συγγραφέα», φιλοδοξώντας να χαρτογραφήσει τις εσωτερικές διαδρομές, τις αφορμές και τα απαραβίαστα όρια των ανθρώπων της γραφής.

Σε αυτό το πρώτο μας ραντεβού, ο ποιητής Γιώργος Κοζίας καταθέτει μια συνομιλία με αφετηρία τη «μελαγχολία της αντίστασης». Ανάμεσα στη ρεμβώδη εφηβική αναζήτηση και την εμμονή της ποιητικής πράξης, ο Κοζίας τοποθετεί τον λόγο του απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, επικαλούμενος τη γοητεία του Σελίν, τα σκοτεινά οράματα του Γκόγια και την αδιάλλακτη μοναξιά του δημιουργού.

Ένας πυκνός, εξομολογητικός πεντάλογος για τη δύναμη του στίχου σε καιρούς που δοκιμάζουν τις αντοχές μας.

Το Αποτύπωμα εγκαινιάζει σήμερα τη νέα του στήλη, «Ο Πεντάλογος του Συγγραφέα»,

με πρώτο φιλοξενούμενο τον ποιητή Γιώργο Κοζία.

Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Θυμάστε τι ήταν εκείνο που σας ώθησε να γράψετε για πρώτη φορά; Τι είναι αυτό που συνεχίζει να τροφοδοτεί τη δημιουργικότητά σας;

Η εφηβική αγωνία μου να ανακαλύψω μια επιπλέον μορφή έκφρασης…είχα ταλέντο στην ζωγραφική, αλλά αναζητούσα δαιμονισμένα καινούργια έκφραση, προσπάθησα να (ανακαλύψω) δημιουργήσω καινούρια λουλούδια, καινούρια άστρα, καινούρια σώματα, καινούριες γλώσσες, τραγουδάει ο Ρεμπώ, και άρχισα να γράφω μικρά ροκ πεζά και ερωτικά ποιήματα, έτσι εισήλθα στον πρόναο της λογοτεχνίας. Η συνέχεια οφείλεται στην επιμονή ή την εμμονή μου αν θέλετε, θα επαναλάβω το Σαχτουρικό: «κατάρα με τις εφτά σκιές/πάντα θα γράφω ποιήματα..».

Υπάρχει κάποιο θέμα ή όριο που δεν θα ξεπερνούσατε ποτέ στη γραφή σας, ακόμη κι αν γνωρίζατε ότι θα σας εξασφάλιζε μεγάλη εμπορική επιτυχία;

Όριο απαραβίαστο, η επαναστατική μελαγχολία μου, η ηρωϊκή μεταφυσική μου, αυτό που ονομάζει ο László Krasznahorkai, Μελαγχολία της αντίστασης, η μοναχική πορεία του ποιητή να αλλάξει τον κόσμο ή να μεταβεί σε έναν άλλο κόσμο δεν παραδίδεται και δεν εξαγοράζεται.

Ποιο βιβλίο, ελληνικό ή ξένο, θα ευχόσασταν να είχατε γράψει εσείς και τι είναι αυτό που σας γοητεύει τόσο σε αυτό;

Το «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας» του Λουί-Φερντινάν Σελίν, για την γενναία γλώσσα του, τη γλώσσα της εργατικής τάξης, την αργκό, τους νεολογισμούς, για την απαισιοδοξία, την κυνικότητα και συγχρόνως για το εξτρεμιστικό μεγαλείο του και την αναρχική ποιητική του: «Λέξεις βασανισμένες είμαστε, τα τέκνα του Βασιλιά Αθλίου είμαστε… η αγάπη, είναι το άπειρο στο επίπεδο του κανείς…».

Αν το έργο σας ήταν μία φωτογραφία, τι θα απεικόνιζε;

Το Capricho Νο.43, (El sueño de la razón produce monstruos‎‎), Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα, του Φρανθίσκο Γκόγια. Αυτή η εικόνα αποτυπώνει την αμφισημία του ποιητικού μου οράματος.

Ποιο θα θέλατε να είναι το αποτύπωμα που θα αφήσει το έργο σας στους αναγνώστες;

Ο λόγος ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας, ο στίχος ενάντια στην ιδιοφυΐα του πλήθους, το ποίημα που θα ταράξει την μοναξιά των μελλοντικών ανθρώπων και τέλος από την άβυσσο αρχίζοντας, στην άβυσσο τα λόγια μου πηγαίνουν…Εξάλλου τι χρειάζονται οι ποιητές σε τόσο μίζερους καιρούς;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Γιώργος Κοζίας γεννήθηκε στην Πάτρα. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία και Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. Εργάστηκε στον χώρο του ημερησίου και περιοδικού Τύπου. Πρωτοδημοσίευσε στα περιοδικά “Το Δέντρο” και “Ευθύνη” το 1983. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Ζωολογικός κήπος (Στιγμή, 1989). Ο μάρτυρας που δεν υπήρξε {Στιγμή, 1995). Πεδίον ρίψεων (Στιγμή 2001) Κόσμος χωρίς ταξιδιώτες (Στιγμή, 2007). 41ος Παράλληλος (Στιγμή, 2012), Πολεμώντας υπό σκιάν… Ελεγεία και σάτιρες (Περισπωμένη, 2017). Εξάγγελος (Περισπωμένη, 2021), Τι αιώνα κάνει έξω; (Περισπωμένη, 2025). Ποιήματα του έχουν μεταφραστεί και ανθολογηθεί στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, ιταλικά, πολωνικά, αλβανικά και αραβικά. Το έργο του παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών «Ποίηση και Μουσική» Ιανουάριος 2009 και στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας “Ας μην μας καταβροχθίσουν οι κοριοί” 2013.

Επίσης ποιήματα του έχει μελοποιήσει ο Θάνος Μικρούτσικος. Έργα για φλάουτο (WORKS FOR FLUTE) IVONA GLINKA, αφήγηση Δημήτρης Παπανικολάου – Legend Classics, 2007 και Πέντε κείμενα μετά μουσικής. Η γη τσακισμένο καράβι, ποίηση Γιώργος Κοζίας, William Blake, Αγγελική Καθαρίου-Νέλλη Σεμιτέκολο. Ένας κόσμος χωρίς ταξιδιώτες (Γαβριηλίδης 2013).

Φωτογραφία ποιητή: Πένυ Δέλτα