ΠΑΤΡΑ: Η Παρακμή του Δημοτικού Θεάτρου Απόλλων – Μια Ανάρτηση του Λογοτέχνη Κώστα Λογαρά – ΦΩΤΟ

Η ανάρτηση του γνωστού λογοτέχνη Κώστα Λογαρά με φωτογραφίες από το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων προκάλεσε έντονη ανταπόκριση και πολλά σχόλια. Οι φωτογραφίες αποκαλύπτουν την παρακμή και την κατάντια που έχει υποστεί το νεοκλασικό θέατρο στην Πάτρα, ειδικά όσον αφορά την αισθητική του και τους εξωτερικούς χώρους του.

Ο λογοτέχνης συνόδευσε τις φωτογραφίες με αποσπάσματα από το διήγημά του “Σάββατα δίχως μύθο,” προσθέτοντας βάθος και συναισθηματική φόρτιση στην ανάρτησή του. Το κείμενο καλεί τον καθένα να σκεφτεί την κατάσταση του Δημοτικού Θεάτρου Απόλλων και να αναρωτηθεί για τη φθορά που έχει υποστεί, καθώς και τους βανδαλισμούς που έχει υποστεί.

Συνολικά, η ανάρτηση αναδεικνύει τη σημασία της διατήρησης και της προστασίας του πολιτιστικού κληρονομήματος και επισημαίνει την επικαιρότητα αυτού του θέματος.

 “… Πόλη ακρωτηριασμένη κι απειλητική – κατ’ εικόνα της ζωής σου και ομοίωση- απ’ όπου βιάζεσαι να βρεις μια δίοδο ανοιχτή για ν’ αποδράσεις. Και με το δίκιο σου, γιατί οι πολιτείες στην ουσία είναι ανύπαρκτες αν δεν τις συντηρεί η μνήμη των ανθρώπων, αν δεν  μπορεί να ταξιδέψει μέσα τους ο χρόνος, αν λιγοστεύουν (καληώρα!) τα σημάδια τους που ανακαλούν στους ζωντανούς το παρελθόν τους”

 “… Άγγελοι μαυρισμένοι απ’ την κάπνα κι άραχλοι, εγκαταλελειμμένοι στην αναπόφευκτη καταστροφή που πλησιάζει. Μα πριν προλάβουν να πετάξουν μακριά, θα καταρρεύσουν αργά ή γρήγορα μαζί με τα περίτεχνα υπέρθυρα, τα σκαλιστά γεισώματα, τα ακροκέραμα και τις κεραμωτές τους. Δείγματα μιας λεπτής αρχιτεκτονικής  και έκφραση της ζωτικής πνοής που φύσηξε απ’ τη μεριά του Ιονίου, και που τα τελευταία ίχνη της ασφυκτιούν ανάμεσα στις υπέρογκες αρχιτεκτονικές… Ωστόσο, τα εναπομείναντα διατηρητέα μετατρέπονται σε καφετέριες και Τράπεζες, σε χώρους όπου σέρνεται η ανία κι αγωνία για τον πλούτο” 

 “..  και αποκομμένοι οι ζωντανοί απ’ τον ομφάλιο λώρο, έρμαια σε μια πόλη άγνωστη σχεδόν που μας ξερνάει στην ερημιά της, πληρώνουμε καθημερινά το τίμημα…Μα ποιος ακούει τα αινίγματα της Σφίγγας που απειλεί και απειλείται με τον ίδιο αφανισμό έξω από τις ρημαγμένες πόρτες των παλιών σπιτιών; Κανείς… . Κι η  πόλη τελματώνει.. ” ( “Σάββατα δίχως μύθο»).