ΠΑΤΡΑ-Υψηλά Αλώνια: «Θέλουν την πλατεία τους όπως παλιά…» – Κάτοικοι και επαγγελματίες εκπέμπουν SOS

«Χάθηκε η αίγλη, έμειναν τα ερείπια»

Η εικόνα μιλάει από μόνη της, αλλά ο πόνος των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στα Υψηλά Αλώνια είναι αυτός που αποτυπώνει το μέγεθος της εγκατάλειψης. Η πλατεία που κάποτε αποτελούσε το στολίδι της Πάτρας, το σημείο αναφοράς για κάθε επισκέπτη και την «αριστοκρατική» γωνιά της πόλης, σήμερα θυμίζει σκηνικό παρακμής.

Υποδομές σε αποσύνθεση

Οι καταγγελίες των περιοίκων είναι καταιγιστικές. Τα παγκάκια, παμπάλαια και φθαρμένα από τον χρόνο, στέκουν ως μάρτυρες μιας άλλης εποχής, χωρίς να προσφέρουν πλέον ούτε τη βασική άνεση στους περαστικούς. Το άλλοτε πράσινο τοπίο έχει δώσει τη θέση του στο χώμα, καθώς το γκαζόν έχει εξαφανιστεί σε πολλά σημεία, ενώ τα λουλούδια που κάποτε χάριζαν χρώμα στην πλατεία έχουν μαραθεί προ πολλού.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί η κατάσταση στην παιδική χαρά. Οκτώ χρόνια μετά την τελευταία παρέμβαση, οι βανδαλισμοί και η φυσική φθορά έχουν καταστήσει τα όργανα επικίνδυνα, απαιτώντας άμεση αποκατάσταση προτού σημειωθεί κάποιο ατύχημα.

Το συντριβάνι – «βούρκος»

Ίσως το πιο θλιβερό σημείο της πλατείας είναι το κεντρικό συντριβάνι. Αντί για τρεχούμενο νερό, οι κάτοικοι αντικρίζουν έναν λιμνάζοντα βούρκο γεμάτο σκουπίδια. Παρά τις δεσμεύσεις της Δημοτικής Αρχής για αναβάθμιση μέσω κονδυλίων από το Πράσινο Ταμείο, το έργο παραμένει «στα χαρτιά», με την καθημερινότητα να διαψεύδει τις υποσχέσεις.

«Τα Ψηλαλώνια ήταν η βιτρίνα της Πάτρας. Σήμερα, η παρακμή της πλατείας διώχνει τον κόσμο και πνίγει τις επιχειρήσεις μας», αναφέρει χαρακτηριστικά ιδιοκτήτης καταστήματος εστίασης στην περιοχή.

Χωρίς ορίζοντα αλλαγής

Το πιο απογοητευτικό στοιχείο, ωστόσο, παραμένει η απουσία προοπτικής. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η πλατεία Υψηλών Αλωνίων δεν έχει ενταχθεί σε κανένα τρέχον χρηματοδοτικό πρόγραμμα για ανακαίνιση ή συνολική ανάπλαση. Αυτό σημαίνει πως, αν δεν υπάρξει μια θεαματική αλλαγή στον σχεδιασμό των αρμόδιων φορέων, η υποβάθμιση θα συνεχιστεί ακάθεκτη και τα επόμενα χρόνια.

Οι κάτοικοι ζητούν το αυτονόητο: την επιστροφή στην κανονικότητα και την ανάκτηση της χαμένης αίγλης της πλατείας τους. Το ερώτημα παραμένει: Θα ακούσει κανείς;