Από την Πάτρα στο Carnegie Hall: Ο τσελίστας Αλέξανδρος Μποτίνης ξανά στη θρυλική σκηνή της Νέας Υόρκης

Για έναν μουσικό, το να παίξει στο Carnegie Hall είναι όνειρο ζωής. Οι περισσότεροι δεν το ζουν ποτέ. Λίγοι το ζουν μία φορά. Ο Πατρινός τσελίστας Αλέξανδρος Μποτίνης το έζησε δεύτερη φορά.

Στις 15 Οκτωβρίου ανέβηκε στην ιστορική σκηνή της Νέας Υόρκης ως μέλος του Συνόλου Μάνος Χατζιδάκις, στη συναυλία που παρουσίασε η Εθνική Λυρική Σκηνή με την Ορχήστρα της. Ήταν η πρώτη εμφάνιση της ΕΛΣ στη Νέα Υόρκη, και η αίθουσα γέμισε.

Μια «Οδύσσεια» στη μουσική

Η συναυλία είχε τίτλο «Nikos Kazantzakis: An Odyssey in Music». Ήταν ένας διάλογος ανάμεσα στο έργο του Καζαντζάκη και σε συνθέσεις εμπνευσμένες από την κρητική παράδοση, με έργα των Μάνου Χατζιδάκι, Μίκη Θεοδωράκη, Νίκου Σκαλκώτα, Δημήτρη Μητρόπουλου και Γιώργου Κουμεντάκη.

Το Σύνολο Μάνος Χατζιδάκις ερμήνευσε τον «Καπετάν Μιχάλη» του Χατζιδάκι. Την ορχήστρα διηύθυνε ο Βασίλης Χριστόπουλος, μουσικός διευθυντής της Όπερας του Γκρατς. Τραγούδησαν η μεσόφωνος Ανίτα Ρατσβελισβίλι και η υψίφωνος Μαρία Κωστράκη.

«Αξέχαστη εμπειρία»

Τον πετύχαμε, μέσω της «Πελοποννήσου», στο αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης, λίγο πριν από την πτήση της επιστροφής. Η πρώτη λέξη που βρήκε για να το περιγράψει ήταν «αξέχαστη».

Στην αίθουσα ήταν πάνω από 2.000 θεατές, ομογενείς αλλά και Αμερικανοί. Ο ενθουσιασμός τους, λέει, έφτανε ως τη σκηνή. Εξήγησε ότι τέτοιες συναυλίες λείπουν από τους Έλληνες της Αμερικής, κι έτσι η ενέργεια περνά από τον μουσικό στο κοινό και επιστρέφει «εις διπλούν».

Άγχος; Λογικό σε τέτοιο χώρο. Ο ίδιος πάντως λέει ότι ένιωθε «πάρα πολύ άνετα», γιατί έπαιζαν ελληνική μουσική και το κοινό ανταποκρινόταν τόσο θερμά. Το ίδιο, λέει, ένιωθαν όλοι στη σκηνή.

Μια σκηνή με ιστορία

Για να καταλάβει κανείς τι σημαίνει αυτή η εμφάνιση, αρκεί να θυμηθεί τι είναι το Carnegie Hall. Η αίθουσα άνοιξε το 1891, και στη βραδιά των εγκαινίων διηύθυνε ο ίδιος ο Τσαϊκόφσκι. Από τότε έχουν περάσει από εκεί οι μεγαλύτεροι μουσικοί του κόσμου, από κλασικούς σολίστ και μαέστρους μέχρι θρύλους της τζαζ και της ποπ. Στη Νέα Υόρκη λένε ένα παλιό αστείο: «Πώς φτάνεις στο Carnegie Hall; Με εξάσκηση, εξάσκηση, εξάσκηση».

Για την Εθνική Λυρική Σκηνή ήταν ένα ιστορικό «πρώτο». Για τους ομογενείς, μια βραδιά με ελληνική μουσική σε έναν από τους πιο εμβληματικούς χώρους της πόλης τους. Και για τους Αμερικανούς θεατές, μια γνωριμία με τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη μέσα από έναν μύθο, τον Καζαντζάκη, που πολλοί ήξεραν ήδη από τον «Ζορμπά».

Η πρώτη φορά, το 2018

Η πρώτη του εμφάνιση στο Carnegie Hall ήταν το 2018, με τη Μαρία Φαραντούρη, σε αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη πάνω σε στίχους Ελύτη, Σεφέρη, Αναγνωστάκη και Ρίτσου. Τότε, θυμάται, θεώρησε τον εαυτό του τυχερό και ήταν σίγουρος ότι δεν θα ξαναβρεθεί εκεί.

«Η αίθουσα είναι πανέμορφη και έχει φοβερή ακουστική. Όταν βγαίνεις στη σκηνή αισθάνεσαι την ιστορία να σε περιβάλλει», λέει. Η ζωή, όπως αποδείχτηκε, είχε άλλα σχέδια.

Για εκείνον, αυτό είναι και το μεγαλύτερο μάθημα. Ο καλλιτεχνικός δρόμος δεν έχει προκαθορισμένο τέλος. Έχει ρίσκα, απογοητεύσεις, χαρές και εκπλήξεις, και μέχρι να τελειώσει, όλα είναι πιθανά.

Τι ακολουθεί

Επιστρέφοντας «γεμάτος», όπως λέει, έχει μπροστά του ένα πυκνό πρόγραμμα. Μια συναυλία με τίτλο «Τραγούδια για μια επιστροφή» στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, στο Φεστιβάλ Ημέρες Σύγχρονης Μουσικής. Συναυλίες με την Ορχήστρα της ΕΡΤ. Παραστάσεις με τα «Ημερολόγια του Φρέντερικ Σοπέν» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και ελπίζει να γίνει στάση και στην Πάτρα. Ηχογραφήσεις με το Σύνολο Μάνος Χατζιδάκις και ένα αφιέρωμα στη Λέρο με συναδέλφους του.

Υπάρχουν και τα βίντεο με το «crazycello» του, όπου διασκευάζει αγαπημένα τραγούδια με φόντο ελληνικά τοπία. Θα ήθελε να κάνει περισσότερα, μόλις βρει χρόνο.

Η Πάτρα έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη. Και αν τα «Ημερολόγια του Σοπέν» έρθουν στην πόλη, θα είναι μια καλή ευκαιρία να τον χειροκροτήσουμε από κοντά.