Δεκατέσσερις μήνες μετά τη φωτιά: Τα «επείγοντα» έργα της Πάτρας ακόμα στα χαρτιά

Ο Αύγουστος του 2025 έμεινε στη μνήμη της Πάτρας για τη μεγάλη φωτιά. Τα σπίτια που κινδύνευσαν, οι κάτοικοι που έφευγαν τρέχοντας, ο καπνός που σκέπαζε την πόλη. Από τότε πέρασαν δεκατέσσερις μήνες. Η φωτιά έσβησε από καιρό, αλλά οι πληγές της στους δρόμους, στα πρανή και στις υποδομές περιμένουν ακόμα.

Σήμερα, Τρίτη 20 Οκτωβρίου, έξι έργα αποκατάστασης φτάνουν στη δημοτική επιτροπή του Δήμου Πατρέων, για να εγκριθούν τα πρακτικά των διαγωνισμών. Ο συνολικός τους προϋπολογισμός είναι 4,59 εκατ. ευρώ με ΦΠΑ. Αν πάρουν το πράσινο φως, ακολουθούν οι αναθέσεις, οι συμβάσεις και κάποια στιγμή τα εργοτάξια. Πότε ακριβώς; Κανείς δεν το λέει με σιγουριά.

Πού πάνε τα χρήματα

Τα έργα αφορούν κυρίως περιοχές που επλήγησαν άμεσα από τη φωτιά:

• Αντιστήριξη της οδού Ομήρου στην Αρόη, προϋπολογισμός 954.000 ευρώ.
• Αποκατάσταση της οδού Υπαπαντής, στη θέση «Δεξαμενή Μπάρακου» στο Κάτω Καστρίτσι, 255.000 ευρώ.
• Διαπλάτυνση και βελτίωση των δρόμων Αγίου Τρύφωνος – Εργορού – Σταύρου, 1.380.000 ευρώ. Είναι το μεγαλύτερο έργο του πακέτου.
• Βελτίωση δρόμων σε Καρκαλό και Κακότραχο στο Άνω Καστρίτσι, 490.000 ευρώ.
• Τοίχος αντιστήριξης στο 59ο Δημοτικό Σχολείο της Σκιόεσσας (Βούντενη), 400.000 ευρώ.
• Ασφαλτοστρώσεις και τεχνικά έργα στο 10ο (Αρκτικό) Διαμέρισμα, 1.111.000 ευρώ.

Ειδικά το έργο στο σχολείο της Σκιόεσσας έχει άμεσο αντίκτυπο. Εκεί πηγαίνουν κάθε πρωί παιδιά, και ο τοίχος αντιστήριξης δεν είναι πολυτέλεια.

Η «περιπέτεια» του διαγωνισμού

Η διαδικασία δεν κύλησε ομαλά. Στην αρχή η δημοτική αρχή είχε αποφασίσει να στείλει πρόσκληση σε μόλις έξι εργοληπτικές εταιρείες. Ο τεχνικός κόσμος της πόλης αντέδρασε έντονα και ρωτούσε γιατί αυτές οι έξι και όχι άλλες. Ο Δήμος έκανε πίσω και άνοιξε τη διαδικασία σε όποιον ενδιαφερόταν.

Το αποτέλεσμα δικαίωσε όσους διαμαρτυρήθηκαν. Είκοσι δύο εταιρείες κατέθεσαν συνολικά 84 προσφορές για τα έξι έργα. Και οι έξι εταιρείες της αρχικής λίστας πήραν μέρος, όμως μόνο δύο βγήκαν προσωρινοί ανάδοχοι. Τα άλλα τέσσερα έργα πάνε σε εταιρείες που αρχικά δεν είχαν καν προσκληθεί.

Και οι εκπτώσεις ήταν μεγάλες, από 30% έως και 39%. Η μεγαλύτερη, 39,16%, δόθηκε για τις ασφαλτοστρώσεις στο Αρκτικό Διαμέρισμα. Με απλά λόγια, ο ανταγωνισμός μπορεί να γλιτώσει στον Δήμο αρκετά χρήματα. Μένει βέβαια να φανεί αν με τέτοιες εκπτώσεις τα έργα θα γίνουν σωστά και στην ώρα τους.

Ο χρόνος που χάθηκε

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως δεν είναι ποιος θα κάνει τα έργα. Είναι πόσος χρόνος έχει ήδη περάσει.

Ο Δήμος είχε καταθέσει τα αιτήματά του αμέσως μετά τη φωτιά. Η κρατική χρηματοδότηση έφτασε στα ταμεία του τον Μάρτιο του 2026, περίπου επτά μήνες αργότερα. Ύστερα χρειάστηκαν άλλοι έξι μήνες μέχρι να βγουν οι διαγωνισμοί, τον Σεπτέμβριο. Έτσι φτάσαμε στον Οκτώβριο, και τα έργα είναι ακόμα στο στάδιο των πρακτικών.

Δεν είναι ότι δεν κινείται τίποτα. Τα αντιπλημμυρικά έργα στο Γηροκομειό, για παράδειγμα, προχωρούν προς υλοποίηση, και έχουν προγραμματιστεί παρεμβάσεις και στο δάσος του Καρκαλού στο Άνω Καστρίτσι. Το συνολικό ρολόι όμως δείχνει ότι, για μια πόλη που βγήκε από τέτοια καταστροφή, οι ρυθμοί μένουν βασανιστικά αργοί. Και η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο τον Δήμο. Η κεντρική διοίκηση άργησε επτά ολόκληρους μήνες να στείλει τα χρήματα.

Για όποιον ζει σε αυτές τις περιοχές, η καθυστέρηση δεν είναι ένα γραφειοκρατικό ζήτημα. Είναι ο δρόμος με τις λακκούβες που οδηγεί στο σπίτι του, το πρανές που φοβάται ότι θα κατέβει με την πρώτη δυνατή βροχή, το σχολείο που περιμένει τον τοίχο του. Και ο χειμώνας έρχεται.

Και τώρα;

Αν η δημοτική επιτροπή εγκρίνει τα πρακτικά, ακολουθούν οι τυπικές διαδικασίες: έλεγχοι, κατακυρώσεις, υπογραφές. Αν όλα πάνε καλά, τα πρώτα εργοτάξια θα μπορούσαν να στηθούν μέσα στους επόμενους μήνες.

Το «αν» όμως έχει ακουστεί πολλές φορές. Οι κάτοικοι της Αρόης, του Καστριτσίου και των βόρειων συνοικιών δεν ζητούν πια υποσχέσεις. Θέλουν να δουν μηχανήματα. Δεκατέσσερις μήνες μετά, αυτό δεν μοιάζει υπερβολικό αίτημα.