Έκλεισε η Τρελλή Ροδιά: Η Καραϊσκάκη χάνει το στέκι της Τσικνοπέμπτης μετά από 47 χρόνια

Υπάρχουν μαγαζιά που κλείνουν και δεν το παίρνει κανείς είδηση. Και υπάρχουν μαγαζιά που, όταν κατεβάζουν ρολά, νιώθεις ότι κάτι έφυγε και από τη δική σου ζωή. Η Τρελλή Ροδιά ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Όποιος περάσει αυτές τις μέρες από την Καραϊσκάκη, απέναντι από την Παντάνασσα, θα δει λουκέτα στην πόρτα και ένα κενό στην πρόσοψη, εκεί που για δεκαετίες βρισκόταν η γνώριμη ταμπέλα. Η Ροδιά έκλεισε.

Ένα όνομα από τον Ελύτη

Η ιστορία της ξεκινά το 1979. Ο Αλέξης Σίνος άνοιξε ένα μικρό μπιστρό σε έναν χώρο που μέχρι τότε ήταν δικηγορικό γραφείο, στην Καραϊσκάκη 156. Για όνομα διάλεξε τον τίτλο του γνωστού ποιήματος του Οδυσσέα Ελύτη. Ήταν μια ποιητική επιλογή, που με τα χρόνια έγινε κάτι πολύ συγκεκριμένο: μια διεύθυνση που όλοι οι Πατρινοί ήξεραν.

Ο χώρος είχε χαρακτήρα από την πρώτη στιγμή. Το πιάνο στο βάθος, το κόκκινο χρώμα, οι αφίσες στους τοίχους. Δεν άλλαξε ποτέ ριζικά, και ίσως γι' αυτό τον αγάπησαν τόσο. Όποιος έμπαινε μετά από δέκα ή είκοσι χρόνια, έβρισκε τη Ροδιά όπως την ήξερε.

Ένα «σπίτι» για καθημερινές βραδιές

Η Ροδιά δεν ήταν μαγαζί για «μεγάλες εξόδους». Ήταν το μέρος όπου πήγαινες μια Τρίτη βράδυ για ένα ποτό ή κάτι να φας. Όπου έδινες ραντεβού με φίλους χωρίς λόγο, απλώς για να τα πείτε. Άλλοι στην μπάρα, άλλοι στα τραπεζάκια μπροστά, άλλοι στο πίσω μέρος δίπλα στο πιάνο.

Φιλοξένησε και πολλές στιγμές της πολιτιστικής ζωής της πόλης. Πολλοί θυμούνται τις κοπές της πρωτοχρονιάτικης πίτας της Κινηματογραφικής Λέσχης Πάτρας, βραδιές όπου η κουβέντα για το σινεμά συνεχιζόταν ως αργά.

Τσικνοπέμπτη στην Καραϊσκάκη

Αν ρωτήσεις όμως έναν Πατρινό τι θυμάται από τη Ροδιά, το πιθανότερο είναι να σου πει για την Τσικνοπέμπτη.

Εκείνη τη μέρα το μικρό μπιστρό έπαυε να είναι μικρό. Ο δρόμος μπροστά έκλεινε, ο κόσμος ξεχείλιζε από την πόρτα και το γλέντι απλωνόταν σε όλη την Καραϊσκάκη. Δεν χρειαζόταν να βρεις τραπέζι μέσα. Αρκούσε να βρεθείς μπροστά της και γινόσουν μέρος της γιορτής. Η παρέα του τραπεζιού έσμιγε με την παρέα του δρόμου, μασκαράδες με περαστικούς, φοιτητές με παλιούς θαμώνες.

Για πολλούς η Τσικνοπέμπτη στη Ροδιά ήταν η πραγματική αρχή του Καρναβαλιού. Πριν από τις παρελάσεις και τα άρματα, πριν από το κυνήγι του θησαυρού, εκεί ένιωθες ότι «μπήκαμε».

Μια πόλη που αλλάζει

Γιατί έκλεισε; Δεν έχει ανακοινωθεί κάποιος λόγος, και ίσως έχει μικρότερη σημασία απ' όσο νομίζουμε. Σχεδόν μισός αιώνας είναι πολύς χρόνος για ένα μαγαζί. Αρκετός για να γνωρίσει διαφορετικές γενιές της ίδιας παρέας, ανθρώπους που έμειναν στην Πάτρα, άλλους που έφυγαν και κάποιους που γύρισαν και την ξαναβρήκαν στη θέση της.

Η Πάτρα έχει αποχαιρετήσει πολλά τέτοια στέκια τα τελευταία χρόνια. Καφενεία, μπαρ, μικρά μαγαζιά της γειτονιάς, μέρη που δεν ήταν απλώς επιχειρήσεις αλλά σημεία συνάντησης. Στη θέση τους ανοίγουν άλλα: καινούργια, γυαλιστερά, συχνά ίδια μεταξύ τους. Κάθε φορά λέμε ότι η πόλη αλλάζει, και είναι αλήθεια. Μερικές φορές όμως η αλλαγή μοιάζει περισσότερο με απώλεια.

Γιατί ένα στέκι σαν τη Ροδιά δεν φτιάχνεται με ένα καλό σχέδιο διακόσμησης και μια ωραία ταμπέλα. Φτιάχνεται με τα χρόνια, με τους ανθρώπους που περνούν, με τις κουβέντες που γίνονται στα ίδια τραπέζια, με τις γιορτές που απλώνονται στον ίδιο δρόμο. Αυτό δεν αγοράζεται και δεν αντιγράφεται.

Αν έχετε κι εσείς μια ιστορία από την Τρελλή Ροδιά, μια Τσικνοπέμπτη, μια βραδιά δίπλα στο πιάνο, μια παρέα που γνωρίστηκε εκεί, γράψτε τη μας. Οι πόλεις κρατάνε τη μνήμη τους όταν τη μοιράζονται οι άνθρωποί τους.

Του χρόνου, την Τσικνοπέμπτη, η Καραϊσκάκη θα γεμίσει ξανά, γιατί η Πάτρα δεν σταματά να γλεντάει. Όσοι όμως ήξεραν τη Ροδιά θα κοιτάξουν για μια στιγμή εκείνη την κλειστή πόρτα απέναντι από την Παντάνασσα και θα θυμηθούν.