ΠΑΤΡΑ-Κραυγή αγωνίας στην οδό Σολωμού: «Πρώτα μας πήραν τα δέντρα, μετά μας άφησαν τις τρύπες»

Η εικόνα που αντικρίζει κανείς σήμερα στο ύψος του Σκαγιοπουλείου δεν θυμίζει σε τίποτα την αρχή ενός οραματικού έργου ανάπλασης. Αντιθέτως, παραπέμπει σε μια περιοχή που μοιάζει να έχει «χτυπηθεί» από αμέλεια. Για τους κατοίκους και τους διερχόμενους από την οδό Σολωμού, η πεζοδρόμηση ξεκίνησε με τον χειρότερο δυνατό οιωνό: τον θόρυβο των αλυσοπρίονων.

Το «έγκλημα» κατά του πράσινου

Πριν καν στηθούν τα πρώτα πλέγματα του εργοταξίου, το φυσικό κεφάλαιο της γειτονιάς θυσιάστηκε. Μουριές ηλικίας άνω των πενήντα ετών –δέντρα υγιή που αποτελούσαν πηγή οξυγόνου και σκιάς για δεκαετίες– απομακρύνθηκαν αιφνιδιαστικά. Η κοπή τους έγινε χωρίς καμία προηγούμενη δημόσια διαβούλευση, χωρίς ενημέρωση των πολιτών και, κυρίως, χωρίς να παρουσιαστεί ένα πειστικό σχέδιο αντικατάστασής τους.

Για μια πόλη που «διψά» για πράσινο, η επιλογή της πλήρους απομάκρυνσης ώριμων δέντρων στο όνομα της ανάπλασης μοιάζει τουλάχιστον οξύμωρη, αν όχι καταστροφική.

Εργοτάξιο «φάντασμα» και καθημερινός κίνδυνος

Σαν να μην έφτανε η αισθητική και περιβαλλοντική υποβάθμιση, η εξέλιξη των εργασιών γεννά σοβαρά ερωτήματα. Τρεις μήνες μετά τις πρώτες παρεμβάσεις, η οδός Σολωμού θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο.

• Αποξηλωμένα πεζοδρόμια που έχουν αφεθεί στην τύχη τους.
• Βαθιές λακκούβες και σιδερένια εξογκώματα που παραμονεύουν σε κάθε βήμα.
• Παντελής έλλειψη σήμανσης, καθιστώντας τη διέλευση «ρώσικη ρουλέτα».

Η καθημερινότητα για τους ηλικιωμένους, τα παιδιά και τους συμπολίτες μας με κινητικές δυσκολίες έχει μετατραπεί σε δοκιμασία επιβίωσης. «Δεν είναι έργο αυτό, είναι εγκατάλειψη», δηλώνει με αγανάκτηση κάτοικος της περιοχής, αποτυπώνοντας το κοινό αίσθημα ανασφάλειας.

Τα ερωτήματα ζητούν απαντήσεις

Η δημοτική αρχή και οι υπεύθυνοι του έργου οφείλουν να λογοδοτήσουν στους πολίτες της Πάτρας για δύο βασικά ζητήματα:

1. Η Νομιμότητα της Κοπής: Με ποια επιστημονική τεκμηρίωση και ποια διοικητική διαδικασία αποφασίστηκε η εξόντωση των δέντρων; Υπάρχει μελέτη που να αποδεικνύει ότι η διατήρησή τους ήταν αδύνατη;
2. Το Χρονοδιάγραμμα και η Ασφάλεια: Γιατί ένα έργο στην καρδιά του αστικού ιστού παραμένει στάσιμο και επικίνδυνο επί τρεις μήνες; Πότε σκοπεύουν οι αρμόδιοι να αποκαταστήσουν την ασφαλή πρόσβαση των πεζών;

Η ανάπλαση της πόλης δεν μπορεί να γίνεται ερήμην των αναγκών των κατοίκων της και, σίγουρα, δεν μπορεί να ξεκινά καταστρέφοντας ό,τι πιο πολύτιμο διαθέτει ο δημόσιος χώρος: το πράσινο και την ασφάλεια.