Δικαίωση για τα παιδιά της «Κιβωτού»: Ένοχος σε δεύτερο βαθμό ο πατήρ Αντώνιος

Αυστηρότερη η απόφαση του Εφετείου, που υιοθέτησε πλήρως τις καταγγελίες των ανηλίκων για κακομεταχείριση και εξαναγκαστική εργασία στις δομές της οργάνωσης.

ΑΘΗΝΑ – Μια απόφαση-σταθμό για τα χρονικά των ιδρυμάτων παιδικής προστασίας στην Ελλάδα εξέδωσε το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων, κρίνοντας ομόφωνα ένοχο τον ιδρυτή της «Κιβωτού του Κόσμου», πατέρα Αντώνιο. Η ετυμηγορία των δικαστών δεν επικύρωσε απλώς την πρωτόδικη καταδίκη, αλλά προχώρησε σε μια αυστηρότερη αξιολόγηση, επεκτείνοντας τις ευθύνες του κατηγορουμένου για περισσότερες πράξεις από όσες του είχαν αποδοθεί αρχικά.

Το σκεπτικό της απόφασης

Το δικαστήριο εστίασε σε εννέα επιμέρους περιστατικά κακομεταχείρισης ανηλίκων, οι οποίοι φιλοξενούνταν σε δομές της οργάνωσης ανά την επικράτεια. Σύμφωνα με το δικαστικό σκεπτικό, αποδείχθηκε ότι πίσω από τις κλειστές πόρτες της οργάνωσης λάμβαναν χώρα:

• Σωματική βία: Συστηματικές επιθέσεις ως μέσο συμμόρφωσης.
• Εξαναγκαστική εργασία: Παιδιά υποχρεώνονταν σε βαριές χειρωνακτικές εργασίες.
• Τιμωρητικές πρακτικές: Ακραίες μέθοδοι απομόνωσης και ψυχολογικής πίεσης.

Οι δικαστές έκριναν ότι οι καταθέσεις των ανηλίκων ήταν συνεπείς, συγκλίνουσες και απόλυτα πειστικές, καταρρίπτοντας τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης περί σκευωρίας. Όπως σημειώνεται στην απόφαση, τα περιστατικά αυτά δεν ήταν μεμονωμένα, αλλά αποτύπωναν μια συγκεκριμένη, προβληματική «λειτουργική κουλτούρα» που είχε επιβληθεί στις δομές.

Η ηχηρή απουσία του κατηγορουμένου

Για ακόμη μια φορά, ο πατήρ Αντώνιος επέλεξε να μην παραστεί στη διαδικασία. Έχοντας αποχωρήσει εδώ και καιρό από το δικαστήριο, ο ιδρυτής της οργάνωσης συνεχίζει να κάνει λόγο για «προκατειλημμένη δίκη» και «προειλημμένες αποφάσεις».

Ωστόσο, η απουσία του δεν εμπόδισε τη δικαιοσύνη να προχωρήσει στην ουσία της υπόθεσης. Βασιζόμενο σε έναν μεγάλο όγκο μαρτυρικών καταθέσεων από πρώην φιλοξενούμενους και εργαζόμενους, το Εφετείο κατέληξε στην ομόφωνη ενοχή του, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα για τα όρια της ιδρυματικής φροντίδας στην Ελλάδα.

«Οι περιγραφές των ανηλίκων ανταποκρίνονται σε πραγματικά περιστατικά που δεν αφήνουν περιθώριο αμφιβολίας για τις συνθήκες διαβίωσης», ανέφεραν πηγές της διαδικασίας.