Πάτρα: Όταν η σχολική βία κρύβεται κάτω από το χαλί

Τα Συχαινά, αυτή η γειτονιά της Πάτρας που ξέρει από ανηφόρες, από παλιές καλές εποχές και από γειτονιές όπου όλοι γνωρίζονταν με το μικρό τους όνομα, ζει εδώ και λίγες μέρες σε ένα βαρύ, αποπνικτικό κλίμα. Η περασμένη Παρασκευή δεν ήταν μια μέρα σαν τις άλλες για το τοπικό σχολείο. Ήταν η μέρα που η σκληρή πραγματικότητα έσκασε στα θρανία, αποκαλύπτοντας ένα περιστατικό βίας ανάμεσα σε δύο μαθήτριες που ξεπέρασε κάθε όριο «καυγά» ή «παιδικής παρεξήγησης». Και, το χειρότερο απ’ όλα, ήταν η μέρα που ξεκίνησε το γνωστό, θλιβερό χορό της συγκάλυψης.

Το χρονικό της σιωπής

Ας μιλήσουμε ανοιχτά, γιατί στην Πάτρα λίγο-πολύ όλοι μαθαίνουμε τι γίνεται, ειδικά όταν τα στόματα ανοίγουν στα καφενεία ή στις στάσεις του αστικού. Την περασμένη Παρασκευή, στο προαύλιο ή λίγο έξω από αυτό —η τοποθεσία ελάχιστη σημασία έχει μπροστά στη σοβαρότητα του πράγματος— διαδραματίστηκε ένα σκηνικό βίας μεταξύ δύο κοριτσιών. Μιλάμε για περιστατικό που άφησε σημάδια, κυρίως όμως άφησε ερωτηματικά για το πού πάμε ως κοινωνία.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, δεν είναι καθαυτό το συμβάν. Η νεανική βία είναι μια πληγή που αιμορραγεί παντού στη χώρα. Το πραγματικό σκάνδαλο, αυτό που καίει τις καρδιές των γονιών και εξοργίζει τους πολίτες αυτής της πόλης, είναι η απέλπιδα προσπάθεια που γίνεται τις τελευταίες μέρες να «κουκουλωθεί» το θέμα.

Να πέσει τάχα μου στάχτη στα μάτια. Να ειπωθεί το κλασικό, απαράδεκτο «σιωπή, μην ταράζουμε τα νερά», «είναι εσωτερικό ζήτημα», «να μη χαλάσουμε το όνομα του σχολείου». Σαν να διαγράφεται η πραγματικότητα επειδή κάποιοι βολεύονται να την κρύβουν κάτω από το χαλάζι.

Η Πάτρα δεν ξεχνά και δεν συγχωρεί την υποκρισία

Ως Πατρινοί, έχουμε μάθει να κοιτάμε τα πράγματα στα μάτια. Ξέρετε τι ενοχλεί περισσότερο τον κόσμο που διαβάζει αυτές τις γραμμές πίσω από το φλιτζάνι του καφέ του στην πλατεία Γεωργίου ή στα τραπεζάκια της Μαρίνας; Η υποκρισία. Η εύκολη δικαιολογία ότι «τα παιδιά είναι άγρια σήμερα».

Τα παιδιά δεν γεννιούνται ούτε σκληρά ούτε βίαια. Γίνονται έτσι επειδή εμείς, οι μεγάλοι, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, η τοπική κοινωνία, κλείνουμε τα μάτια. Όταν συμβαίνει ένα τέτοιο περιστατικό στα Συχαινά και η πρώτη αντίδραση είναι η προσπάθεια συγκάλυψης, τότε οι πραγματικοί υπαίτιοι δεν είναι μόνο οι έφηβοι που συγκρούστηκαν. Είμαστε εμείς που ανέχομαστε τη σιωπή.

Η διευθυντική ομάδα, οι αρμόδιοι φορείς, ολόκληρος ο μηχανισμός που τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα για να μην «αμιαντωθεί» η εικόνα της περιοχής, ας το καταλάβουν καλά: η Πάτρα είναι μια ζωντανή πόλη. Δεν τρώει κουτόχορτο. Ξέρει πώς να ξεχωρίζει την αλήθεια από τα επικοινωνιακά μπαλώματα.

Τοίχος απέναντι στη βία και στο θάψιμο

Ένα σχολείο δεν είναι οι τοίχοι του ούτε οι τσιμεντένιες αυλές του. Είναι οι ψυχές των παιδιών που περνούν την πόρτα του κάθε πρωί. Όταν αυτές οι ψυχές τραυματίζονται και η αντίδρασή μας είναι να κοιτάμε αλλού, αποτυγχάνουμε παταγωδώς.

Ας σταματήσει επιτέλους αυτό το παιχνίδι των ψιθύρων. Ας αφήσουν οι υπεύθυνοι τις προσπάθειες να πέσει στα μαλακά ένα γεγονός που απαιτεί φως, διαφάνεια και παιδαγωγική παρέμβαση, όχι άλλες σκιές. Τα Συχαινά δεν χρειάζονται προστασία από την αλήθεια· προστασία χρειάζονται από αυτούς που θέλουν να τη θάψουν.

Οφείλουμε όλοι, από όποιο μετερίζι κι αν στεκόμαστε, να απαιτήσουμε να χυθεί άλεξος φως. Όχι για να τιμωρηθούν παραδειγματικά τα παιδιά χωρίς κατανόηση, αλλά για να καταλάβουν όλοι ότι η βία δεν συγκαλύπτεται και η σιωπή δεν είναι χρυσός. Είναι συνενοχή. Και η Πάτρα ποτέ δεν ήταν με τους συνενόχους.