ΠΑΤΡΑ-Πλατείες-κρανίου τόπος ή «ανάπλαση» χωρίς ανάσα; Τα δέντρα που χάθηκαν και τα ερωτηματικά που μένουν

Καλοκαίρι, κατακαλόκαιρο, και η σκιά τους ήταν το μόνο καταφύγιο. Εκείνα τα δέντρα δεν ήταν απλώς μερικά φυτά στη μέση του τσιμέντου· ήταν η καρδιά της πλατείας, η όαση δροσιάς στις αφόρητες ζέστες, το πράσινο σημείο αναφοράς που έσπαζε τη γκρίζα μονοτονία της γειτονιάς. Και ξαφνικά, από τη μια μέρα στην άλλη, αλυσοπρίονα και κορμοί στο έδαφος.

Η εύλογη απορία όλων μας είναι μία και καίει: Για ποιο λόγο κόπηκαν αυτά τα δέντρα;

Μήπως υπήρχε κάποιος πραγματικός, αδιαμφισβήτητος λόγος ασφαλείας; Ή μήπως πρόκειται για άλλη μια «ανάπλαση» που βλέπει το πράσινο εχθρικά, προτιμώντας τις απέραντες, καυτές πλάκες τσιμέντου;

Το μεγάλο ερώτημα, όμως, που βρίσκεται στα χείλη κάθε κατοίκου είναι τι έπεται. Θα αντικατασταθούν με κάτι ομορφότερο και εξίσου ωφέλιμο; Θα ξαναδούμε δέντρα που θα προσφέρουν ξανά τη γενναιόδωρη σκιά τους, το οξυγόνο που τόσο έχουμε ανάγκה και αυτή την πολυπόθητη πινελιά ζωής μέσα στη μουντάδα της πόλης; Ή μήπως μας ετοιμάζουν έναν ακόμα άψυχο, άνυδρο «διάδρομο» περιπάτου που το καλοκαίρι θα θυμίζει φούρνο;

Ως άνθρωποι αυτής της πόλης, που ζούμε την καθημερινότητά της και ξέρουμε τι πραγματικά μας λείπει, δεν ζητάμε απλώς απαντήσεις. Ζητάμε σεβασμό στον δημόσιο χώρο και στο ίδιο μας το οξυγόνο.