ΠΑΤΡΑ-Ο «άγιος» της ασφάλτου: Μήπως ήρθε η ώρα να αγιοποιήσουμε τη λακούβα της Κανακάρη; – ΦΩΤΟ

Υπάρχουν πράγματα σε αυτή την πόλη που αλλάζουν μέσα στη νύχτα κι άλλα που στέκουν εκεί, ακλόνητοι φάροι στην καθημερινότητά μας. Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν οι τιμές του καφέ. Στη δεύτερη, η θρυλική —σχεδόν μεταφυσική— λακούβα της Κανακάρη, λίγα μέτρα πριν από την Κολοκοτρώνη.

Οι παλιότεροι ορκίζονται πως υπήρχε εκεί πριν καν στρωθεί η πρώτη άσφαλτος. Οι νεότεροι μεγάλωσαν ακούγοντας τον γνώριμο ήχο της. Διότι αυτή η λακούβα δεν είναι σαν τις άλλες, τις ταπεινές, που απλώς σου διαλύουν την ανάρτηση και μεγαλώνουν με την πρώτη βροχή. Όχι. Αυτή έχει προσωπικότητα.

Δεν ανοίγει, δεν μπαλώνεται, δεν καταστρέφεται. Παραμένει εκεί, αιώνιο μνημείο της πατραϊκής εργολαβίας. Κάθε φορά που περνάει ένα αυτοκίνητο, η πέτρα υποχωρεί ρυθμικά, ακούγεται εκείνο το βαθύ, μπάσο «φλουπ» —το δικό της «χαίρετε» στους οδηγούς— και μετά, με μια σχεδόν αρχοντική ηρεμία, επιστρέφει στην αρχική της θέση. Σαν να μην έτρεξε τίποτα.

Ειλικρινά τώρα, πόσα πράγματα σε αυτή την πόλη επιδεικνύουν τέτοια σταθερότητα και αντοχή στον χρόνο;

Μήπως, λέω μήπως, αντί να παραπονιόμαστε στον Δήμο, να αλλάξουμε οπτική; Μήπως έφτασε η στιγμή να στηθεί ένα μικρό εικονοστάσι στο πεζοδρόμιο; Ένα προσκύνημα για την «Αγία Λακούβα» που αντέχει τα πάντα; Θα μπορούσαμε να βάλουμε και μια αναμνηστική πλακέτα: «Εδώ κείται η μόνη σταθερά της Κανακάρη. Πρόσεχε το “φλουπ”».

Μέχρι τότε, προσοχή στις αναρτήσεις σας, υπομονή στο φανάρι, και την επόμενη φορά που θα ακούσετε το γνώριμο «φλουπ», κάντε κι έναν σταυρό. Κακό δεν κάνει!