Ελλάδα και ΗΠΑ στην Πρωτοπορία της Ενεργειακής Καινοτομίας: Από το Θαλασσινό Νερό στο Υδρογόνο

Η μετατροπή του θαλασσινού νερού σε υδρογόνο ή άλλα καύσιμα υπήρξε επί δεκαετίες όνειρο των επιστημόνων και των στρατηγικών αναλυτών. Ωστόσο, σήμερα, αυτό που κάποτε φάνταζε σαν επιστημονική φαντασία, πλησιάζει στην υλοποίησή του , τόσο στα ερευνητικά εργαστήρια των ΗΠΑ όσο και μέσα από τις καινοτόμες ιδέες Ελλήνων ερευνητών όπως ο Πέτρος Ζωγράφος.

Ο Έλληνας εφευρέτης Πέτρος Ζωγράφος είχε γίνει γνωστός τα τελευταία χρόνια για τις δημόσιες παρουσιάσεις του γύρω από τη μετατροπή του αλμυρού νερού σε υδρογόνο με τη χρήση ραδιοσυχνοτήτων, χωρίς την ανάγκη εξωτερικής πηγής ενέργειας ή πολύπλοκων βιομηχανικών μεθόδων. Αν και η επιστημονική κοινότητα της Ελλάδας φάνηκε αρχικά επιφυλακτική, σήμερα βλέπουμε παγκόσμια εργαστήρια , και μάλιστα κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια , να εργάζονται σε αντίστοιχες τεχνολογικές κατευθύνσεις, επιβεβαιώνοντας την αξία αυτών των ιδεών.

Η έρευνα στο Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ

Πρόσφατη δημοσίευση από το Πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ των ΗΠΑ, σε συνεργασία με το Ναυτικό Εργαστήριο Ερευνών, το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ και την OxEon Energy, αποδεικνύει ότι η μετατροπή του διοξειδίου του άνθρακα σε μονοξείδιο του άνθρακα , ένα κρίσιμο βήμα για τη δημιουργία καυσίμου από το θαλασσινό νερό , είναι εφικτή σε βιομηχανική κλίμακα μέσω ενός προχωρημένου καταλύτη καρβιδίου του μολυβδαινίου.

Ο επίκουρος καθηγητής Marc Porosoff τόνισε ότι αυτή είναι η πρώτη φορά που ένας τέτοιος καταλύτης αποδεικνύεται πρακτικά εφαρμόσιμος σε μεγάλη κλίμακα. Η τεχνολογία αυτή θα μπορούσε να προσφέρει τεράστιο στρατηγικό πλεονέκτημα στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, επιτρέποντας στα πλοία να παράγουν το δικό τους καύσιμο απευθείας από το θαλασσινό νερό, χωρίς να χρειάζεται ανεφοδιασμός στη μέση του ωκεανού.

Από το 2014 μέχρι σήμερα: Προοδευτική πρόοδος

Η συγκεκριμένη έρευνα βασίζεται σε προηγούμενες μελέτες του 2014, όταν η επιστήμονας Heather Willauer και η ομάδα της από το Ναυτικό Εργαστήριο Ερευνών είχαν παρουσιάσει μια μέθοδο εξαγωγής CO₂ και υδρογόνου από το θαλασσινό νερό και τη μετατροπή τους σε υδρογονάνθρακες με απόδοση έως και 92%. Το ζητούμενο από τότε ήταν η βελτίωση της αποδοτικότητας και η δυνατότητα κλιμάκωσης για εμπορική και στρατιωτική χρήση.

Η ελληνική συμβολή στην καινοτομία

Το γεγονός ότι ένας Έλληνας εφευρέτης είχε προτείνει προ ετών παρόμοιες μεθόδους (με πιο απλή και λιγότερο ενεργοβόρα τεχνολογία) δείχνει ότι η Ελλάδα δεν είναι ουραγός στην καινοτομία, αλλά αντιθέτως, διαθέτει πνευματικό κεφάλαιο ικανό να προσφέρει λύσεις σε παγκόσμιες προκλήσεις.

Η ιδέα του Ζωγράφου, ότι μπορούμε να εξάγουμε υδρογόνο από το θαλασσινό νερό χωρίς εξωτερική ενέργεια και με τη χρήση κατάλληλης συχνότητας, ανοίγει νέους δρόμους – ειδικά σε μια εποχή που η ενεργειακή αυτονομία, η πράσινη μετάβαση και η ενεργειακή ασφάλεια είναι ζητήματα πρώτης γραμμής.

Το μέλλον είναι εδώ

Αν τελικά οι τεχνολογίες αυτές επιβεβαιωθούν, η χρήση του θαλασσινού νερού ως βάση για παραγωγή υδρογόνου και υγρών καυσίμων μπορεί να αλλάξει ριζικά τον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη. Η δυνατότητα για πλοία, νησιά και παράκτιες πόλεις να παράγουν καύσιμο από το ίδιο το περιβάλλον τους χωρίς εξαρτήσεις, αποτελεί ενεργειακή επανάσταση.

Και η Ελλάδα , με τον Πέτρο Ζωγράφο και άλλους ανήσυχους ερευνητές , έχει κάθε λόγο να αισθάνεται περήφανη που έδειξε το δρόμο. Τώρα είναι η ώρα για θεσμική υποστήριξη, επενδύσεις στην έρευνα και διεθνείς συνεργασίες για να μην μείνει η καινοτομία αυτή στα χαρτιά.

Αυτό το βίντεο από το Ναυτικό των ΗΠΑ παρουσιάζει την διαδικασία και εξηγεί πώς το θαλασσινό νερό μετατρέπεται σε καύσιμο μέσω των αντίστοιχων καταλυτικών και ηλεκτροχημικών συστημάτων – μια τεχνολογία που βρίσκεται σε εξέλιξη ήδη από το 2010 με πειράματα της ομάδας της Heather Willauer

Πηγή: Energy & Environmental Science, University of Rochester, NRL
Αναφορές σε ερευνητικά έργα του Heather Willauer και του Marc Porosoff
Ιδέες του Πέτρου Ζωγράφου που παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα από το 2015 και μετά