Σωματεμπορία στο πευκοδάσος της Στροφυλιάς: Κλειστά βαν, 30 «πελάτες» τη νύχτα και η εξοργιστική ανοχή των αρχών

Σοκαριστικές αποκαλύψεις για ένα καλά οργανωμένο κύκλωμα σωματεμπορίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης ευάλωτων γυναικών έρχονται στο φως της δημοσιότητας, ρίχνοντας βαριά σκιά στις περιοχές Κουνουπέλι Μανωλάδας και στο πευκοδάσος της Στροφυλιάς.

Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της εφημερίδας Espresso, η περιοχή έχει μετατραπεί σε ένα αόρατο αλλά εκτεταμένο δίκτυο υπαίθριων «οίκων ανοχής», όπου η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ισοπεδώνεται καθημερινά.

Το «κινητό» κύκλωμα και τα κλειστά βαν

Ο τρόπο δράσης των κυκλωμάτων αποτυπώνει την αγριότητα της εκμετάλλευσης:

• Μεταφορά υπό άκρα μυστικότητα: Οι δράστες μεταφέρουν τις γυναίκες —στην πλειονότητά τους αλλοδαπές αλλά και γυναίκες Ρομά σε απελπιστική οικονομική κατάσταση— με κλειστά βαν και μίνιβαν.
• Συνεχείς μετακινήσεις: Οι τοποθεσίες αλλάζουν διαρκώς μέσα στην ύπαιθρο και το δάσος, ώστε να καθίσταται σχεδόν αδύνατος ο εντοπισμός από τις διωκτικές αρχές.
• Εξευτελιστικό αντίτιμο: Οι γυναίκες εξαναγκάζονται σε συνευρέσεις έναντι εξευτελιστικών ποσών που κυμαίνονται από 10 έως 20 ευρώ.
• Απάνθρωποι ρυθμοί: Κάθε θύμα εξαναγκάζεται να εξυπηρετεί έως και 30 άνδρες μέσα σε ένα μόλις βράδυ, με την πλειονότητα των πελατών να προέρχεται από το πολυπληθές εργατικό δυναμικό των τοπικών καλλιεργειών.

«Κανείς δεν μιλάει γιατί φοβάται» — Η σοκαριστική στάση των τοπικών παραγόντων

Η έλλειψη νόμιμων υποδομών και η συστηματική συγκάλυψη συνθέτουν ένα περιβάλλον πλήρους ασυλίας. Γυναίκα αστυνομικός με συνδικαλιστική δράση, μιλώντας στην εφημερίδα, περιέγραψε την τραγική πραγματικότητα που επικρατεί στην περιοχή ευθύνης του Αστυνομικού Τμήματος Βάρδας:

«Στις επίμαχες περιοχές δεν υπάρχουν νόμιμοι οίκοι ανοχής, με αποτέλεσμα να παρατηρούνται τέτοιου είδους φαινόμενα. Εμείς δεν έχουμε τέτοιες καταγγελίες, γιατί προφανώς αυτό βολεύει και εξυπηρετεί πολλούς… Ούτε όμως και οι γυναίκες-θύματα έχουν απευθυνθεί σε εμάς, γιατί προφανώς φοβούνται.»

Το πλέον εξοργιστικό στοιχείο της υπόθεσης είναι η νοοτροπία ορισμένων τοπικών παραγόντων, οι οποίοι φαίνεται να αντιμετωπίζουν την εμπορία ανθρώπων ως… μέσο διατήρησης της τάξης:

«Σε επίπεδο τοπικών αρχόντων κατ’ ιδίαν έχει διατυπωθεί και η εξοργιστική άποψη πως: “Από το να ρίχνονται σε ντόπιες γυναίκες οι ξένοι εργάτες ή να βιάζονται μεταξύ τους στα παραπήγματα όπου ζουν ομαδικά, είναι προτιμότερο να κάνουμε τα στραβά μάτια…”»

Η «εργασιακή ειρήνη» του κάμπου

Όπως επισημαίνει το δημοσίευμα, η ύπαρξη αυτού του υπαίθριου εμπορίου «λευκής σαρκός» αποτελεί κοινό μυστικό για τους γαιοκτήμονες του κάμπου της Ηλείας.

Η παροχή αυτής της μορφής «ψυχαγωγίας» λειτουργεί ως βαλβίδα αποσυμπίεσης για τους εκατοντάδες αλλοδαπούς εργάτες γης, αποτρέποντας αντιδράσεις ή «ανταρσίες» για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τα παραπήγματα χωρίς υγιεινή και τα πενιχρά ημερομίσθια που λαμβάνουν.

Η ανοχή στη σωματεμπορία μετατρέπεται έτσι σε εργαλείο διατήρησης της εργασιακής εκμετάλλευσης, αφήνοντας απλήρωτο το τίμημα στις πλάτες των πιο ευάλωτων θυμάτων.