Τίτλοι τέλους για ένα εμβληματικό τοπόσημο της Πάτρας: Κλείνει το ιστορικό φαρμακείο της οδού Κολοκοτρώνη

Μετά από 70 χρόνια αδιάλειπτης προσφοράς, το φαρμακείο που ταυτίστηκε με τον Λάμπη Ζαριφόπουλο και την οικογένεια Δραγανίγου περνά στην ιστορία

Ένα σημαντικό κεφάλαιο της καθημερινής ιστορίας της Πάτρας κλείνει οριστικά. Το ιστορικό φαρμακείο της οδού Κολοκοτρώνη 22, δίπλα στο Εργατικό Κέντρο και σε απόσταση αναπνοής από την Πλατεία Όλγας, «κατεβάζει ρολά» μετά από επτά δεκαετίες λειτουργίας. Η είδηση, την οποία έφερε στο φως με ανάρτησή του ο δημοσιογράφος Ανδρέας Βρής, προκάλεσε κύματα συγκίνησης στην τοπική κοινωνία, καθώς το συγκεκριμένο σημείο αποτέλεσε σταθερά για γενιές Πατρινών.

Μια διαδρομή επτά δεκαετιών

Η ιστορία του φαρμακείου ξεκίνησε στα μεταπολεμικά χρόνια. Αρχικά, η έδρα του βρισκόταν στη γωνία των οδών Κολοκοτρώνη και Ρήγα Φεραίου υπό τη διεύθυνση της κ. Ηλιοπούλου. Τη δεκαετία του 1960, η συνεργασία της με τον Λάμπη Ζαριφόπουλο σηματοδότησε τη μεταφορά στον αριθμό 22, όπου το φαρμακείο έμελλε να ριζώσει και να εξελιχθεί σε σημείο αναφοράς.

Ο αείμνηστος Λάμπης Ζαριφόπουλος, προσωπικότητα με έντονη πολιτική και κοινωνική δράση, υπήρξε η «ψυχή» του χώρου μέχρι το 1995. Από το 1984, στο σχήμα προστέθηκε ο Γιάννης Β. Δραγανίγος, ενώ από το 1987 η σύζυγός του, Παναγιώτα Α. Παπαθανασίου. Ο κ. Δραγανίγος, μετά από 42 χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας, οδηγείται πλέον στη συνταξιοδότηση, σφραγίζοντας έτσι τον κύκλο του καταστήματος.

Τα «μυστικά» του κτιρίου

Πέρα από την φαρμακευτική του ιστορία, ο χώρος της Κολοκοτρώνη 22 κρύβει τις δικές του ιδιαιτερότητες:

• Παλαιά χρήση: Πριν μετατραπεί σε φαρμακείο, ο χώρος λειτουργούσε ως καθαριστήριο, με τα ίχνη της παλιάς επιγραφής να διακρίνονται ακόμα και σήμερα στις εξωτερικές κολώνες.
• Το κρυμμένο πηγάδι: Στο εσωτερικό του υπήρχε ένα μικρό πηγάδι, κατάλοιπο μιας άλλης εποχής της πόλης, το οποίο καλύφθηκε με την πάροδο των ετών.
• Κοινωνική προσφορά: Ο αρχικός ιδιοκτήτης είχε δωρίσει το ακίνητο στο Άσυλο Ανιάτων Πατρών ήδη από τη δεκαετία του ’60, στο οποίο και επιστρέφει πλέον ο χώρος προς αναζήτηση νέου ενοίκου.

«Δεν υπάρχει Πατρινός που να μην είχε έλθει στην ανάγκη να περάσει την πόρτα του, είτε ημέρα είτε νύχτα», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Ανδρέας Βρής, αποτυπώνοντας το μέγεθος της απώλειας για τον εμπορικό και κοινωνικό ιστό του κέντρου.

Η αποχώρηση των τελευταίων φαρμακοποιών και η εκκένωση του χώρου σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής όπου το φαρμακείο δεν ήταν απλώς ένα κατάστημα, αλλά ένας χώρος συνάντησης, εμπιστοσύνης και προσφοράς. Η ιστορία της πόλης συνεχίζεται, αλλά η απουσία της πράσινης επιγραφής από την Κολοκοτρώνη 22 αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη μνήμη της Πάτρας.