Η “τεχνική αδυναμία” της ΔΕΥΑΠ να επαναφέρει το νερό – Τί λεει η ΔΕΔΔΗΕ;

Η πρόσφατη δήλωση υπευθύνου της ΔΕΥΑΠ ότι “δεν μπορεί να δουλέψει μια γεννήτρια σε αντλιοστάσιο για τεχνικούς λόγους” προκάλεσε την αντίδραση πολλών πολιτών αλλά και το… γέλιο της διευθύντριας της ΔΕΔΔΗΕ. Και δικαιολογημένα, καθώς σε μια εποχή που η τεχνολογία δίνει λύσεις σχεδόν για τα πάντα, η αδυναμία λειτουργίας μιας γεννήτριας σε μια κρίσιμη υποδομή όπως το αντλιοστάσιο μοιάζει περισσότερο με δικαιολογία παρά με τεχνικό εμπόδιο.

Η σημασία της εφεδρικής τροφοδοσίας

Τα αντλιοστάσια αποτελούν τον “πνεύμονα” της υδροδότησης μιας πόλης. Χωρίς αυτά, η παροχή νερού διακόπτεται μέσα σε λίγα λεπτά από τη διακοπή ρεύματος. Γι’ αυτό και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ακόμη και σε μικρούς δήμους, η εγκατάσταση μόνιμης εφεδρικής γεννήτριας είναι υποχρεωτική. Οι γεννήτριες αυτές διαθέτουν αυτόματο πίνακα μεταγωγής (ATS), ο οποίος αναλαμβάνει να αποσυνδέσει το αντλιοστάσιο από το δίκτυο και να το τροφοδοτήσει άμεσα από τη γεννήτρια σε περίπτωση βλάβης ή πυρκαγιάς.

Πραγματικοί τεχνικοί λόγοι vs ελληνικές δικαιολογίες

Τεχνικά, οι μόνοι σοβαροί λόγοι που θα μπορούσαν να εμποδίσουν τη χρήση γεννήτριας είναι:

1. Έλλειψη πίνακα μεταγωγής – Χωρίς αυτόν, η σύνδεση με ασφάλεια είναι αδύνατη.
2. Ανεπαρκής ισχύς γεννήτριας – Οι αντλίες απαιτούν μεγάλο ρεύμα εκκίνησης και αν η γεννήτρια δεν είναι κατάλληλα διαστασιολογημένη, θα πέφτει.
3. Ελλιπής συντήρηση – Μια γεννήτρια που δεν έχει ελεγχθεί και συντηρηθεί μπορεί να μην λειτουργήσει όταν χρειαστεί.
4. Θέματα γείωσης και ασφάλειας – Σε υγρό περιβάλλον απαιτείται σωστή προστασία και πιστοποίηση.

Όλα αυτά, ωστόσο, λύνονται με σωστό σχεδιασμό, κάτι που στην Ελλάδα συχνά παραμελείται μέχρι να βρεθούμε μπροστά στο πρόβλημα.

Η εικόνα στην Ευρώπη

Σε σύγχρονες ευρωπαϊκές πόλεις, τα αντλιοστάσια όχι μόνο διαθέτουν γεννήτριες, αλλά συχνά έχουν και διπλό εφεδρικό σύστημα: μία σταθερή γεννήτρια και δυνατότητα σύνδεσης φορητής, σε περίπτωση εκτεταμένης βλάβης. Η συντήρηση είναι προγραμματισμένη, οι δοκιμές γίνονται ανά τρίμηνο και οι εργαζόμενοι εκπαιδεύονται σε διαδικασίες έκτακτης ανάγκης.

Οι ξύλινες κολώνες της ΔΕΗ – ένα ακόμη πρόβλημα

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο προβληματική αν σκεφτούμε ότι πολλές από τις κολώνες της ΔΕΗ που τροφοδοτούν κρίσιμες εγκαταστάσεις είναι ακόμη… ξύλινες. Σε περίπτωση πυρκαγιάς, αυτές οι κολώνες καταστρέφονται σε λίγα λεπτά, αφήνοντας χωρίς ρεύμα ολόκληρες περιοχές. Στην Ευρώπη, η αντικατάσταση ξύλινων πυλώνων με μεταλλικούς ή από οπλισμένο σκυρόδεμα έχει γίνει εδώ και δεκαετίες, ακριβώς για να αποφεύγονται τέτοια φαινόμενα.

Πολιτισμικό και όχι τεχνικό πρόβλημα

Το συμπέρασμα είναι ότι η “τεχνική αδυναμία” είναι στην πραγματικότητα πολιτισμική αδυναμία. Είναι η νοοτροπία που λέει “θα το δούμε όταν συμβεί” και όχι “θα το προλάβουμε πριν συμβεί”. Στις κρίσιμες υποδομές, αυτή η λογική κοστίζει ακριβά – όχι μόνο σε χρήμα, αλλά και στην εμπιστοσύνη των πολιτών.

Αν θέλουμε να φτάσουμε το επίπεδο των σύγχρονων ευρωπαϊκών πόλεων, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά:

• Αξιόπιστα δίκτυα τροφοδοσίας.
• Εγκατάσταση και συντήρηση εφεδρικών γεννητριών.
• Αντικατάσταση απαρχαιωμένων και επικίνδυνων υποδομών, όπως οι ξύλινες κολώνες.

Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να συζητάμε για τις “τεχνικές αδυναμίες” και να γελάμε – μέχρι να κοπεί ξανά το νερό.