Η ελπίδα για «ανάσες» στο οικογενειακό καλάθι αποδεικνύεται φρούδα, καθώς τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον Ιανουάριο του 2026 σκιαγραφούν μια ζοφερή πραγματικότητα. Παρά την τεχνητή συγκράτηση του γενικού πληθωρισμού στο 2,5% —αποτέλεσμα της ένταξης των τυχερών παιχνιδιών στο «καλάθι»— η σκληρή αλήθεια κρύβεται στα ράφια των τροφίμων, όπου ο πληθωρισμός καλπάζει στο 4,5%.
Η ακτινογραφία των ανατιμήσεων
Για τα χαμηλόμισθα νοικοκυριά, που διαθέτουν τη μερίδα του λέοντος του εισοδήματός τους στη διατροφή, η κατάσταση εξελίσσεται σε επιχείρηση επιβίωσης. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι:
- Μοσχάρι: +24,5%
- Σοκολατοειδή: +20,3%
- Καφές: +17,7%
- Φρούτα: +11,8%
Η μοναδική χαραμάδα αισιοδοξίας ήρθε από το ελαιόλαδο, η τιμή του οποίου υποχώρησε κατά 30% λόγω της αποκατάστασης της παραγωγής, αποτρέποντας μια ακόμα μεγαλύτερη εκτίναξη του δείκτη τροφίμων.
Προάγγελος νέων αυξήσεων
Τα χειρότερα φαίνεται να είναι μπροστά μας. Οι λεγόμενοι «πρόδρομοι δείκτες» κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: η άνοδος 3,5% στο κόστος εισαγωγών πρώτων υλών και το +7,7% στις τιμές παραγωγού ζωικής παραγωγής προεξοφλούν νέα κύματα ακρίβειας που θα μετακυλιστούν σύντομα στην κατανάλωση.
Κατάρρευση της εμπιστοσύνης και «μαύρες» προβλέψεις
Η διαπίστωση ότι «ο μισθός τελειώνει στις 18 του μήνα» δεν είναι πλέον σχήμα λόγου, αλλά στατιστική βεβαιότητα. Η καταναλωτική εμπιστοσύνη, σύμφωνα με το ΙΟΒΕ, βούλιαξε στις -50,3 μονάδες, καθιστώντας τους Έλληνες τους πλέον απαισιόδοξους καταναλωτές στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η νέα «δίαιτα» της ανάγκης
Η ετήσια έρευνα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, υπό τον καθηγητή Γεώργιο Μπάλτα, επιβεβαιώνει τη βίαιη αλλαγή των καταναλωτικών προτύπων. Οι Έλληνες δεν αλλάζουν απλώς συνήθειες· περικόπτουν βασικά αγαθά:
- Περιορισμός στα απαραίτητα: 4 στους 10 αγοράζουν μόνο τα στοιχειώδη.
- Περικοπές στη διατροφή: Το 45% μειώνει το κρέας και το 24% ακόμη και το ψωμί.
- Στροφή στην «ιδιωτική ετικέτα»: 4 στις 10 αγορές αφορούν πλέον προϊόντα private label, σε μια προσπάθεια μείωσης του τελικού λογαριασμού.
Η ακρίβεια δεν είναι πλέον ένα παροδικό φαινόμενο, αλλά μια δομική κρίση που αναδιαμορφώνει την ελληνική κοινωνία, οδηγώντας σε μια μόνιμη κατάσταση οικονομικής στενότητας και αβεβαιότητας.