Υπάρχουν κτίρια που κουβαλούν την ιστορία μιας πόλης στους τοίχους τους. Στην περίπτωση της Παλιάς Νομαρχίας Αχαΐας, στην οδό Μαιζώνος, οι τοίχοι αυτοί κουβαλούν πλέον μόνο την εγκατάλειψη, την αδιαφορία και στρώματα από σπρέι και αφίσες.
Παρά το γεγονός ότι το κτίριο ανακαινίστηκε πριν από μερικά χρόνια, με σκοπό να αποτελέσει ένα κόσμημα για το κέντρο της Πάτρας, σήμερα παρουσιάζει μια εικόνα πλήρους απαξίωσης. Η εξαιρετική του θέση —ένα σημείο στρατηγικής σημασίας που θα ζήλευε κάθε επιχείρηση ή δημόσιος οργανισμός— φαίνεται πως δεν στάθηκε αρκετή για να κινητοποιήσει τους αρμόδιους.
Μια επένδυση που «ρημάζει» Είναι εύλογο το ερώτημα κάθε περαστικού: Πώς είναι δυνατόν ένα ακίνητο τέτοιας προβολής και αισθητικής να παραμένει ανεκμετάλλευτο; Γιατί, μετά από μια δαπανηρή ανακαίνιση, δεν υπήρξε κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον για την αξιοποίηση ή την ενοικίασή του;
Η εικόνα που αντικρίζουμε σήμερα (βλ. φωτογραφία) είναι η αποτύπωση της νεοελληνικής παθογένειας:
- Βανδαλισμοί: Γκράφιτι που καλύπτουν κάθε σπιθαμή του ισογείου.
- Αφισορύπανση: Στοίβες από διαφημιστικά έντυπα που αλλοιώνουν την αρχιτεκτονική του γραμμή.
- Νεκρή Ζώνη: Ένα κτίριο χωρίς «ζωή», που αντί να παράγει πολιτισμό ή οικονομική δραστηριότητα, απλώς φθείρεται από τον χρόνο.
Κρίμα για την πόλη Η Πάτρα έχει ανάγκη από ζωντανά τοπόσημα. Η Παλιά Νομαρχία δεν είναι απλώς ένα άδειο ντουβάρι· είναι ένα κεφάλαιο της πόλης που παραμένει κλειστό. Η συνεχιζόμενη απραξία δεν συνιστά μόνο αισθητική υποβάθμιση της περιοχής, αλλά και μια μορφή ασέβειας προς τους πόρους που δαπανήθηκαν για την αποκατάστασή του.
Είναι καιρός οι υπεύθυνοι να βγάλουν το κτίριο από τη «λήθη» και να εξετάσουν σοβαρά προτάσεις στέγασης υπηρεσιών, πολιτιστικών δράσεων ή ακόμα και ιδιωτικής εκμετάλλευσης που θα σέβεται τον χαρακτήρα του. Η Πάτρα δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει τα «διαμάντια» της να θάβονται κάτω από τις αφίσες της επόμενης συναυλίας.


