Είναι από εκείνες τις ειδήσεις που προκαλούν ταυτόχρονα συγκίνηση για το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και οργή για τις παθογένειες του κρατικού μηχανισμού. Η ιστορία της κυρίας Χαριτίνης Αναγνωστοπούλου – Σκαφιδά, μιας γυναίκας που μετέτρεψε τον προσωπικό της ανείπωτο πόνο σε πράξη ελπίδας για τον συνάνθρωπο, βρίσκεται «εγκλωβισμένη» εδώ και επτά μήνες στα γρανάζια της ελληνικής γραφειοκρατίας.
Μια Δωρεά Ζωής στο «Περίμενε»
Παρά το γεγονός ότι η δωρήτρια έχει εξοφλήσει πλήρως εδώ και πάνω από μισό χρόνο την κινητή μονάδα –ένα όχημα τελευταίας τεχνολογίας, μάρκας Mercedes, αξίας σχεδόν 120.000 ευρώ– το ΕΚΑΒ Πάτρας δεν μπορεί ακόμη να το θέσει σε κυκλοφορία.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της «Πολιτείας», το υπερσύγχρονο ασθενοφόρο παραμένει ακινητοποιημένο στο πάρκινγκ του εμπόρου, καθώς εκκρεμούν τα σχετικά έγγραφα από τα Υπουργεία Υγείας και Οικονομικών. Η τυπική διαδικασία για την απαλλαγή τελών και ΦΠΑ φαίνεται πως αποτελεί ανυπέρβλητο εμπόδιο, στερώντας από τους πολίτες της Αχαΐας ένα όχημα που θα μπορούσε ήδη να σώζει ζωές.
Το Τραγικό Κίνητρο και η Δύναμη της Προσφοράς
Η απόφαση της 83χρονης συμπολίτισσας δεν ήταν τυχαία. Πίσω από τη δωρεά κρύβεται η τραγωδία του 1992, όταν έχασε σε τροχαίο έξω από την Κόρινθο την κόρη, τον γιο και τη νύφη της.
«Όλα αυτά τα χρόνια αναρωτιόμουν μήπως σωζόταν τουλάχιστον ο γιος μου αν πήγαιναν λίγο πιο γρήγορα τα ασθενοφόρα», εξομολογείται η ίδια με σπαραγμό.
Με αυτή την οδυνηρή σκέψη και τη στάση ζωής ότι «αρκεί μια καλή πράξη κάθε μέρα για να γίνει ο κόσμος καλύτερος», προχώρησε στη δωρεά της κινητής μονάδας, η οποία διαθέτει εξοπλισμό διπλάσιας αξίας από ένα κοινό ασθενοφόρο.
Η Συμβολή της Ενορίας
Καθοριστικός στην υλοποίηση αυτής της προσπάθειας ήταν ο ρόλος της τοπικής εκκλησίας. Η σκέψη ωρίμασε μετά από παρότρυνση του Αρχιμανδρίτη π. Ειρηναίου Σωτηρόπουλου (προϊσταμένου του Ι.Ν. Αγίας Ειρήνης Ριγανοκάμπου), ενώ τις διαδικασίες έτρεξε ο επίτροπος της ενορίας, Δημήτρης Διακοβασίλης.
Σήμερα, η κυρία Χαριτίνη, έχοντας στο πλευρό της την υιοθετημένη κόρη της και τα δύο εγγόνια της στην Αρόη, περιμένει το αυτονόητο: Να νικηθεί η γραφειοκρατία. Είναι αδιανόητο μια γυναίκα που προσφέρει από το υστέρημα της ψυχής της, να βρίσκεται αντιμέτωπη με την κρατική αδράνεια, την ώρα που οι ανάγκες του ΕΚΑΒ στην Πάτρα είναι επιτακτικές.