ΠΑΤΡΑ-Το θέατρο της ντροπής στον Ριγανόκαμπο: Τα ποντίκια δαγκώνουν τα μωρά κι η Πολιτεία κοιμάται όρθια

Αστυνομικές χειροπέδες, κατηγορίες για απόπειρα ανθρωποκτονίας δια της παραλείψεως, φώτα δημοσιότητας στραμμένα στα νοσοκομεία και δηλώσεις σοκ από γιατρούς. Το σκηνικό γνωστό. Ένα βρέφος μόλις τεσσάρων μηνών μεταφέρεται ρακένδυτο, υποσιτισμένο και με σημάδια από τρωκτικά στο Καραμανδάνειο και από εκεί στη ΜΕΘ Παίδων του Ρίου. Οι γονείς –21 και 26 χρονών– στη φυλακή. Και τώρα τι;

Η τοπική κοινωνία παρακολουθεί μουδιασμένη, αλλά όχι κεραυνoβολημένη. Δυστυχώς, δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Στον καταυλισμό του Ριγανόκαμπου, τα σκουπίδια, οι ακαθαρσίες και η συνύπαρξη μικρών παιδιών με τρωκτικά δεν είναι κεραυνός εν αιθρία· είναι η ζοφερή καθημερινότητα που χρόνια τώρα «βγάζει μάτι», αλλά βολεύει τους πάντες να την κρύβουν κάτω από το χαλί.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί

Δεν είναι η πρώτη φορά. Θυμόμαστε το 2021, όταν ένα κοριτσάκι οκτώ μηνών είχε καταλήξει στα επείγοντα παραμορφωμένο από δαγκώματα ποντικιών. Τότε οι γονείς είχαν συλληφθεί ξανά. Έγιναν συσκέψεις, εξαγγέλθηκαν προγράμματα, ανέλαβαν δράση κλιμάκια όπως το «Υγεία για Όλους» και η 6η ΥΠΕ, γράφτηκαν εκθέσεις επί εκθέσεων για «υγειονομικές βόμβες» και παραμελημένες οικογένειες.

Και το αποτέλεσμα; Μηδέν εις το πηλίκόν. Καμία ουσιαστική παρέμβαση, καμία μόνιμη λύση, καμία πρόληψη. Μόνο καταγραφές στα χαρτιά για να έχουν να λένε οι αρμόδιοι ότι κάτι έκαναν.

Οι συλλήψεις για τα μάτια του κόσμου;

Όταν ένα μωρό κινδυνεύει να πεθάνει από υπογλυκαιμικό σοκ και φέρει σημάδια που δεν χωράει ανθρώπινος νους, η δικαιοσύνη οφείλει να κάνει τη δουλειά της. Οι γονείς έχουν τις ευθύνες τους, τεράστιες και αδιαπραγμάτευτες. Όμως, το ερώτημα που καίει την πόλη μας είναι άλλο: Η πολιτεία, οι κοινωνικές υπηρεσίες, οι δήμοι και οι φορείς πού βρίσκονται πριν φτάσουμε στη ΜΕΘ;

Οι συλλήψεις γίνονται για να ησυχάσει η συνείδησή μας και να γεμίσουν τα δελτία ειδήσεων. Όμως το πρόβλημα παραμένει εκεί, αμετακίνητο, περιμένοντας το επόμενο θύμα. Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να εκπλησσόμαστε μέχρι να ξεχαστεί το θέμα, περιμένοντας απλώς την επόρεη φορά που θα θυμηθούμε ότι στην πόλη μας υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε συνθήκες πρωτόγονης εξαθλίωσης.