Υπάρχουν σημεία στην πόλη που ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει, όχι όμως με την αίγλη της παράδοσης, αλλά με τη σήψη της εγκατάλειψης. Η διασταύρωση των οδών Γούναρη και Καραϊσκάκη αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό και επικίνδυνο παράδειγμα.
Σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της Πάτρας, ένα ερειπωμένο κτίριο στέκει ως μνημείο αδιαφορίας, προκαλώντας την οργή των περιοίκων και τον τρόμο των περαστικών.
Μια «Παγίδα» Θανάτου πάνω από τα Κεφάλια μας
Όσοι διασχίζουν το σημείο, στρέφουν το βλέμμα ψηλά με δέος — και όχι για καλό λόγο. Πάνω από την παλιά, σκουριασμένη ταμπέλα του παραδοσιακού κρεοπωλείου που κάποτε έσφυζε από ζωή, η εικόνα είναι αποκαρδιωτική:
- Εκτεθειμένοι οπλισμοί: Το μπετόν έχει διαβρωθεί, αποκαλύπτοντας σίδερα που σαπίζουν.
- Ετοιμόρροπα υλικά: Κομμάτια σοβά και τούβλα μοιάζουν να αιωρούνται, έτοιμα να αποκολληθούν με τον πρώτο δυνατό αέρα ή μια σεισμική δόνηση.
- Δεκαετίες αδράνειας: Το λουκέτο στο ισόγειο κρεοπωλείο μπήκε πριν από χρόνια, και από τότε το κτίριο έχει αφεθεί στη μοίρα του, θυμίζοντας βομβαρδισμένο τοπίο στην καρδιά του αστικού ιστού.
«Περνάμε και κάνουμε τον σταυρό μας», δηλώνει κάτοικος της περιοχής. «Είναι δυνατόν σε έναν τόσο κεντρικό δρόμο να περιμένουμε να γίνει το κακό για να συγκινηθεί κάποιος; Η ταμπέλα είναι το μόνο που κρατάει τα προσχήματα, ενώ από πίσω όλα καταρρέουν».
Η Ώρα της Ευθύνης
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αμείλικτο: Ποιος θα παρέμβει; Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί απλώς μια αισθητική υποβάθμιση για την Πάτρα. Είναι ένα ζήτημα δημόσιας ασφάλειας. Οι αρμόδιες υπηρεσίες του Δήμου και η Πολεοδομία οφείλουν να κινηθούν άμεσα:
- Αυτοψία: Να καταγραφεί επίσημα η επικινδυνότητα του κτίσματος.
- Υποχρέωση Ιδιοκτητών: Να εντοπιστούν οι υπεύθυνοι και να αναγκαστούν να προχωρήσουν σε άμεση στερέωση ή κατεδάφιση των επικίνδυνων στοιχείων.
- Προστασία Πεζοδρομίου: Μέχρι να γίνουν οι εργασίες, η τοποθέτηση προστατευτικών μέτρων (σκαλωσιές με δίχτυα) είναι επιβεβλημένη.
Η ανοχή απέναντι σε τέτοια «φαντάσματα» του κέντρου πρέπει να σταματήσει. Η πόλη δεν μπορεί να παραμένει όμηρος της εγκατάλειψης, ειδικά όταν αυτή απειλεί σωματικές ακεραιότητες. Πριν πέσει το επόμενο τούβλο, ας πέσει η πρώτη υπογραφή για τη λύση του προβλήματος.