Δυστυχώς, η σημερινή εικόνα της πλατείας είναι πολύ διαφορετική.

Μια απλή βόλτα αρκεί για να δει κανείς προβλήματα που δείχνουν ότι ο χώρος χρειάζεται ουσιαστική φροντίδα και όχι απλώς μια περιστασιακή παρέμβαση.

Τα παγκάκια είναι σε αρκετά σημεία φθαρμένα, με ξύλα ταλαιπωρημένα από τον χρόνο και τον ήλιο. Κάποια χρειάζονται συντήρηση και κάποια άλλα, πιθανότατα, αντικατάσταση. Είναι κρίμα ένας ηλικιωμένος ή ένας γονιός που συνοδεύει το παιδί του στην παιδική χαρά να μην μπορεί να καθίσει σε ένα καθαρό και ασφαλές παγκάκι.

Ακόμη πιο σοβαρή είναι η κατάσταση στην παιδική χαρά. Από τις φωτογραφίες φαίνονται τμήματα της περίφραξης και της εισόδου που έχουν υποστεί ζημιές. Όταν μιλάμε για έναν χώρο όπου παίζουν μικρά παιδιά, τέτοια προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται σαν μια απλή αισθητική ατέλεια. Είναι θέμα ασφάλειας και χρειάζεται άμεσος έλεγχος.

Το πράσινο επίσης δείχνει να έχει αφεθεί χωρίς τη φροντίδα που χρειάζεται. Υπάρχουν σημεία με ξερό χώμα, αγριόχορτα και φυτά που έχουν αναπτυχθεί προς τα πεζοδρόμια. Και όμως, η πλατεία έχει τη δυνατότητα να γίνει πραγματικά όμορφη. Υπάρχουν δέντρα, υπάρχει χώρος και υπάρχουν σημεία όπου με σωστή φύτευση και τακτική συντήρηση θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια μικρή πράσινη ανάσα μέσα στην πόλη.

Τα σιντριβάνια είναι ακόμη ένα κομμάτι της πλατείας που θα μπορούσε να δώσει ζωή στον χώρο. Σήμερα όμως η εικόνα τους παραπέμπει περισσότερο σε εγκατάλειψη παρά σε ένα λειτουργικό στοιχείο μιας σύγχρονης πλατείας.

Το ίδιο ισχύει και για τις λεγόμενες «έξυπνες» υποδομές. Υπάρχουν ηλεκτρονικές εγκαταστάσεις και εξοπλισμός που κάποτε τοποθετήθηκαν για να αναβαθμίσουν τον δημόσιο χώρο, αλλά σήμερα παρουσιάζουν φθορές. Σε μία περίπτωση μάλιστα φαίνεται σπασμένο το προστατευτικό γυαλί και εκτεθειμένο το εσωτερικό της εγκατάστασης.

Και εδώ γεννάται ένα απλό ερώτημα: ποιο είναι το νόημα να επενδύουμε σε έξυπνες πόλεις και νέες τεχνολογίες, αν στη συνέχεια δεν μπορούμε να συντηρήσουμε αυτά που ήδη έχουμε;

Σε άλλα σημεία βλέπει κανείς αφίσες, αγγελίες και πρόχειρα κολλημένα χαρτιά σε δημόσιες υποδομές. Όλα αυτά μαζί δημιουργούν μια εικόνα παραμέλησης που δεν ταιριάζει ούτε στη συγκεκριμένη γειτονιά ούτε σε μια μεγάλη πόλη όπως η Πάτρα.

Το θετικό είναι ότι η πλατεία Αγίας Σοφίας μπορεί να αλλάξει.

Δεν χρειάζεται απαραίτητα κάποιο τεράστιο έργο για να γίνει η αρχή. Χρειάζεται ενδιαφέρον, οργάνωση και σταθερή συντήρηση. Να επισκευαστούν τα παγκάκια και οι περιφράξεις, να ελεγχθεί η παιδική χαρά, να περιποιηθεί το πράσινο, να καθαριστούν οι χώροι, να αποκατασταθούν τα σιντριβάνια και να επισκευαστούν οι εγκαταστάσεις που έχουν υποστεί ζημιές.

Πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η πλατεία σαν ένας ζωντανός χώρος της πόλης και όχι σαν κάτι που θυμόμαστε μόνο όταν τα προβλήματα γίνουν πολύ μεγάλα.

Οι κάτοικοι δεν ζητούν κάτι υπερβολικό. Ζητούν έναν δημόσιο χώρο καθαρό, ασφαλή και ανθρώπινο.

Έναν χώρο όπου ένα παιδί θα μπορεί να παίξει χωρίς να κινδυνεύει από μια χαλασμένη πόρτα.

Όπου ένας ηλικιωμένος θα μπορεί να καθίσει σε ένα αξιοπρεπές παγκάκι.

Όπου το πράσινο θα είναι περιποιημένο και όχι εγκαταλελειμμένο.

Όπου οι υποδομές που πληρώθηκαν για να εξυπηρετούν τους πολίτες θα λειτουργούν πραγματικά.

Η πλατεία Αγίας Σοφίας είναι κομμάτι της καθημερινότητας μιας ολόκληρης γειτονιάς.

Και αυτή η γειτονιά αξίζει μια πλατεία πολύ καλύτερη από αυτή που βλέπουμε σήμερα.