Σε επικίνδυνη παγίδα για εργαζομένους αλλά και διερχόμενους πολίτες έχουν μετατραπεί τα δεκάδες εργοτάξια που παραμένουν ανοιχτά στο οδικό δίκτυο της Πάτρας. Οι καταγγελίες για ανεπαρκή μέτρα ασφαλείας πληθαίνουν, καθώς η πλειονότητα των εργολαβικών εταιρειών φαίνεται να παραβλέπει τους βασικούς κανόνες προστασίας, την ώρα που οι αρμόδιοι μηχανισμοί ελέγχου παραμένουν υποστελεχωμένοι.
Εικόνες ανασφάλειας στους δρόμους
Σύμφωνα με στοιχεία και αναφορές του Εργατικού Κέντρου Πάτρας (ΕΚΠ), ελάχιστες είναι οι τεχνικές εταιρείες που τηρούν στο ακέραιο τις προβλεπόμενες προδιαγραφές. Μια αυτοψία στους δρόμους της πόλης αποκαλύπτει μια ανησυχητική πραγματικότητα: εργάτες που επιχειρούν χωρίς κράνη, προστατευτικά γυαλιά ή ειδικά υποδήματα ασφαλείας, δίπλα σε βαρέα μηχανήματα, μπουλντόζες και κομπρεσέρ, συχνά χωρίς καν τη στοιχειώδη προειδοποιητική σήμανση για τα διερχόμενα οχήματα και τους πεζούς.
Το γεγονός αυτό εγείρει εύλογα ερωτήματα στην τοπική κοινωνία σχετικά με την αποτελεσματικότητα των ελέγχων από την Επιθεώρηση Εργασίας, αλλά και για τη στάση του Εργατικού Κέντρου, το οποίο ορισμένοι εγκαλούν για καθυστερημένες ή λιγότερο δυναμικές παρεμβάσεις απέναντι στο πρόβλημα.
Η θέση του Εργατικού Κέντρου και η πρόταση για Μικτά Κλιμάκια
Απαντώντας στα παραπάνω, το μέλος της Διοίκησης του ΕΚΠ και αντιπρόεδρος του Σωματείου Οικοδόμων, Νικόλας Σαράντης, υπογραμμίζει ότι το συνδικαλιστικό όργανο παρεμβαίνει συνεχώς, ενημερώνοντας εργαζομένους και εργοδότες. Ωστόσο, επισημαίνει τις θεσμικές αδυναμίες:
«Γνωρίζουμε την κατάσταση και δεν μένουμε αμετοχοι. Όμως, η Επιθεώρηση Εργασίας είναι δραματικά υποστελεχωμένη, γεγονός που εμποδίζει τη διενέργεια τακτικών και ουσιαστικών ελέγχων», αναφέρει ο κ. Σαράντης.
Για την αντιμετώπιση του αδιεξόδου, το Εργατικό Κέντρο έχει καταθέσει πρόταση για την επανασύσταση Μικτού Κλιμακίου Ελέγχου με τη συμμετοχή όλων των αρμόδιων φορέων. Ωστόσο, η πρωτοβουλία παραμένει «στα χαρτιά», καθώς εκκρεμεί η σχετική υπογραφή από το ΤΕΕ Δυτικής Ελλάδας.
Το κόστος του εξοπλισμού και τα εργατικά ατυχήματα
Όπως σημειώνει η πλευρά των εργαζομένων, κομβικό ρόλο στην έλλειψη μέτρων παίζει και το οικονομικό κόστος. Ο απαραίτητος εξοπλισμός ατομικής προστασίας (όπως τα ειδικά υποδήματα, τα οποία κοστίζουν από 150 έως 200 ευρώ) συχνά μετακυλίεται από τις εταιρείες στους ίδιους τους εργαζομένους. Αρκετοί από αυτούς, λόγω οικονομικής στενότητας ή υποτίμησης του κινδύνου, παραλείπουν την αγορά του.
Οι συνέπειες αυτής της κατάστασης είναι ήδη ορατές:
- Περιστατικό ηλεκτροπληξίας εργαζομένου που οδηγήθηκε στο νοσοκομείο.
- Πτώση ελαιοχρωματιστή από σκάλα σε κτίριο του ΟΚΑΝΑ, ο οποίος υπέστη διάσειση και επιληπτική κρίση, με την πρόσβαση του ασθενοφόρου του ΕΚΑΒ να παρεμποδίζεται από τα ανοιχτά έργα στον δρόμο.
- Ακραίες περιπτώσεις, όπως συνεργεία που εκτελούσαν εργασίες στο ηλεκτρικό δίκτυο φορώντας… σανδάλια και παντόφλες.
Η ανάγκη για άμεση λήψη μέτρων και εντατικοποίηση των ελέγχων καθίσταται πλέον επιτακτική, πριν η επόμενη παράλειψη κοστίσει ανθρώπινες ζωές.