Ο «Πατρινός» Λαγοκέφαλος: Με φρέντο στο χέρι, ντάμπλα και καρναβαλική μάσκα 365 μέρες το χρόνο

Μετά τον «Μυκονιάτη» με τα high-end γυαλιά ηλίου και τον «Κρητικό» με το μουστάκι και τη λύρα, το viral trend των social media που μεταμορφώνει τον λαγοκέφαλο ανάλογα με την καταγωγή του, βρήκε επιτέλους τον επόμενο μεγάλο του πρωταγωνιστή. Αν ο διαβόητος πλέον επισκέπτης των θαλασσών μας αποφάσιζε να πολιτογραφηθεί δημότης Πατρέων, η εικόνα του θα ήταν πέρα για πέρα αναγνωρίσιμη στους ντόπιους.

Πώς θα ήταν, λοιπόν, ο Πατρινός λαγοκέφαλος;

Καταρχάς, δεν θα κολυμπούσε άσκοπα. Θα «άραζε». Το πιθανότερο είναι να τον πετυχαίνατε να λιάζεται στα σκαλάκια της Αγίου Νικολάου ή στον Μώλο, κρατώντας στο ένα πτερύγιο έναν πλαστικό freddo espresso (προφανώς μέτριο) με το καλαμάκι στερεωμένο ανάμεσα στα κοφτερά του δόντια.

Φυσικά, η εμφάνισή του θα πρόδιδε την καταγωγή του από χιλιόμετρα. Δεν θα αποχωριζόταν την καρναβαλική του μάσκα ούτε τον Δεκαπενταύγουστο, ενώ πιθανότατα θα κυκλοφορούσε με ένα vintage καπέλο από κάποιο παλιό πλήρωμα του Κρυμμένου Θησαυρού.

Αντί να σκίζει τα δίχτυα των ψαράδων, ο Πατρινός λαγοκέφαλος θα είχε άλλα προβλήματα να λύσει. Θα γκρίνιαζε για τη ζέστη, θα σχολίαζε την κίνηση στην Ηρώων Πολυτεχνείου και, αν τον πλησίαζε κανείς, δεν θα έδειχνε τα δόντια του, αλλά θα κουνούσε νωχελικά το πτερύγιο λέγοντας: «Έλα, ρε φίλε, σιγά τώρα, έχουμε ντάμπλα».

Όσο για τα βράδια του; Μετά από μια βόλτα στη Μαρίνα, η διαδρομή θα κατέληγε σταθερά για «βρώμικο» στο Ρίο, με τον ίδιο να κοιτάζει με παράπονο τη Γέφυρα, σκεπτόμενος αν αξίζει να πληρώσει το διόδιο για να πάει απέναντι.

Ο λαγοκέφαλος μπορεί να παραμένει ένας πονοκέφαλος για το θαλάσσιο οικοσύστημα, αλλά στην Πάτρα ξέρουμε καλά ότι οτιδήποτε «εισβάλλει» στην καθημερινότητά μας, αργά ή γρήγορα θα καταλήξει να πίνει καφέ μαζί μας στην πλατεία Γεωργίου.