Πλατεία Γεωργίου: Η «βιτρίνα» της Πάτρας πνίγεται στα σκουπίδια και την αδιαφορία

Η Πλατεία Γεωργίου αποτελεί διαχρονικά την «καρδιά» και τη βιτρίνα της Πάτρας. Είναι το σημείο όπου χτυπά ο σφυγμός της πόλης, ο χώρος που φιλοξενεί τις αναμνήσεις μας και τα εμβληματικά τοπόσημα της ιστορίας μας. Σήμερα, όμως, η εικόνα της μόνο θλίψη και προβληματισμό προκαλεί, θυμίζοντας περισσότερο σκηνικό εγκατάλειψης παρά το κεντρικότερο σημείο μιας ευρωπαϊκής πόλης.

Δύο συντριβάνια, δύο διαφορετικές απογοητεύσεις

Η κατάσταση των δύο ιστορικών συντριβανιών αντικατοπτρίζει πλήρως τη δυσλειτουργία και την αδιαφορία που μας κατατρέχει:

• Το «Πάνω» Συντριβάνι: Οι σκαλωσιές έχουν γίνει πλέον μόνιμο μέρος του ντεκόρ. Παρά τις εξαγγελίες και το γεγονός ότι οι εργασίες συντήρησης των μεταλλικών στοιχείων από το Υπουργείο Πολιτισμού έχουν ξεκινήσει εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα, το έργο μοιάζει «βαλτωμένο» στον χρόνο. Η καθυστέρηση αυτή στερεί από την πλατεία την αισθητική της αρμονία και εκθέτει την αδυναμία ολοκλήρωσης μιας αυτονόητης παρέμβασης.
• Το «Κάτω» Συντριβάνι: Εδώ η κατάσταση περνά από την ολιγωρία στην αηδία. Το νερό, που θα έπρεπε να αποτελεί πηγή δροσιάς και ομορφιάς, θυμίζει βούρκο. Γεμάτο σκουπίδια και ακαθαρσίες, αποτελεί μια υγειονομική και αισθητική «βόμβα» στην καρδιά του ιστού.

Μια νοοτροπία που μας κρατά «εκτός χάρτη»

Αν προσθέσει κανείς στη ζοφερή αυτή εικόνα και την κατάσταση της στοάς του Δημοτικού Θεάτρου «Απόλλων», για την οποία τα λόγια πλέον έχουν στερέψει, το συμπέρασμα είναι πικρό. «Πάλι καλά», θα πει κανείς ειρωνικά, που η Πάτρα δεν αποτελεί κλασικό πασχαλινό προορισμό. Φανταστείτε την εντύπωση που θα αποκόμιζε ένας επισκέπτης αντικρίζοντας αυτά τα μνημεία σε τέτοια χάλια.

Όμως, το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι φορείς. Η ευθύνη βαραίνει και εμάς τους ίδιους τους δημότες. Η ευκολία με την οποία πετάμε το σκουπίδι μας στο συντριβάνι ή η απάθεια με την οποία προσπερνάμε την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, μαρτυρούν μια νοοτροπία που δεν συνάδει με πόλη που θέλει να λέγεται τουριστική.

Το ερώτημα είναι απλό: Αν εμείς οι ίδιοι δεν σεβόμαστε και δεν φροντίζουμε τα «κοσμήματα» της πόλης μας, πώς απαιτούμε από τον ξένο να τα θαυμάσει;

Όσο η αδιαφορία των αρχών συναντά την έλλειψη παιδείας των πολιτών, η Πλατεία Γεωργίου θα παραμένει ένας καθρέφτης των αδυναμιών μας. Και αυτός ο καθρέφτης, δυστυχώς, είναι σήμερα θαμπός και βρώμικος.