Η «Βόμβα» της Κανακάρη: 27 Χρόνια Αδιαφορίας στην Καρδιά της Πάτρας – ΦΩΤΟ

Ένα νεοκλασικό-φάντασμα ιδιοκτησίας του Δήμου παραμένει εστία κινδύνου, την ώρα που η αντιδρόμηση της οδού αυξάνει την έκθεση των πολιτών σε ένα πιθανό ατύχημα.

Το Χρονικό μιας Προαναγγελθείσας Κατάρρευσης

Στη συμβολή της οδού Κανακάρη 182, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες. Όχι όμως με την έννοια της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά με εκείνη της πλήρους αποσύνθεσης. Το επιβλητικό νεοκλασικό κτίριο, αντί να αποτελεί κόσμημα για την Πάτρα, έχει μετατραπεί σε μια «ωρολογιακή βόμβα» που απειλεί καθημερινά πεζούς και οδηγούς.

Εδώ και 27 ολόκληρα χρόνια, το ακίνητο —το οποίο ανήκει στη δημοτική περιουσία— παραμένει εγκαταλελειμμένο στη μοίρα του. Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική:

• Σοβάδες και δομικά υλικά αποκολλώνται συστηματικά.
• Μεταλλικές σκαλωσιές «κουρελιασμένες» από τον χρόνο προσπαθούν μάταια να συγκρατήσουν τα κομμάτια που καταρρέουν.
• Η τύχη είναι ο μόνος παράγοντας που μέχρι σήμερα έχει αποτρέψει κάποιον σοβαρό τραυματισμό.

Έργα Βιτρίνας vs Πραγματική Ασφάλεια

Το παράδοξο της υπόθεσης ξεπερνά κάθε λογική. Ενώ το κτίριο στέκει ως ερείπιο, ο Δήμος προχωρά σε έργα ανάπλασης, ασφαλτόστρωσης και την πολυαναμενόμενη αντιδρόμηση της Κανακάρη.

«Είναι αδιανόητο να αυξάνουμε την κυκλοφορία των οχημάτων και την κίνηση των πεζών σε έναν δρόμο, χωρίς να έχουμε εξασφαλίσει ότι δεν θα τους έρθει το… κτίριο στο κεφάλι», τονίζεται χαρακτηριστικά στην καταγγελία.

Η επιλογή να προηγηθεί η αντιδρόμηση της αποκατάστασης (ή έστω της ουσιαστικής στερέωσης) του κτιρίου, εκθέτει σε ακόμη μεγαλύτερο κίνδυνο τους πολίτες. Αντί για προνοητικότητα, παρατηρούμε μια επικίνδυνη αδράνεια.

Η Ευθύνη έχει Ονοματεπώνυμο

Το γεγονός ότι το ακίνητο δεν είναι ιδιωτικό αλλά δημοτικό, καθιστά τις ευθύνες της δημοτικής αρχής ασήκωτες. Δεν υπάρχει η δικαιολογία της «δικαστικής διαμάχης με κληρονόμους» ή της «ιδιωτικής αδυναμίας». Πρόκειται για καθαρή αποτυχία διαχείρισης της δημόσιας περιουσίας.

Τα ερωτήματα που ζητούν πιεστικά απάντηση είναι απλά:

1. Ποιος θα αναλάβει την ευθύνη αν, ο μη γένοιτο, τραυματιστεί κάποιος συμπολίτης μας;
2. Θα πρέπει να θρηνήσουμε θύματα για να κινητοποιηθούν οι αρμόδιοι;
3. Γιατί η ασφάλεια των πολιτών θυσιάζεται στον βωμό της γραφειοκρατίας και της αδιαφορίας;

Η ασφάλεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Ο χρόνος για το κτίριο της Κανακάρη 182 έχει εξαντληθεί προ πολλού. Η πόλη δεν αντέχει άλλες «εκπτώσεις» στην προστασία της ανθρώπινης ζωής.