Πάτρα, η πόλη του “ράβε – ξήλωνε”: Το παράδειγμα της Αγίου Κωνσταντίνου – ΦΩΤΟ

Υπάρχει μια παροιμία που λέει «εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο στρατός». Στην Πάτρα, όμως, θα μπορούσαμε κάλλιστα να την παραφράσουμε: «Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει ο σχεδιασμός του Δήμου Πατρέων».

Το σκηνικό στην περιοχή της Αρόης, και συγκεκριμένα στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου, θα ήταν για γέλια, αν δεν αφορούσε την καθημερινότητα και την τσέπη μας. Λίγο πριν την εορταστική περίοδο, οι κάτοικοι είδαν με ικανοποίηση τα συνεργεία να στρώνουν καινούργια άσφαλτο. Ένα έργο αυτονόητο, που αναβάθμισε την εικόνα της γειτονιάς.

Η χαρά όμως κράτησε λιγότερο από το λιώσιμο των κεριών στις εκκλησίες. Πριν καλά-καλά στεγνώσει το νέο οδόστρωμα, τα κομπρεσέρ έπιασαν πάλι δουλειά. Σκάβουν ξανά την ολοκαίνουργια άσφαλτο για να περάσουν οπτικές ίνες.

Επιτελικό μεγαλείο ή απόλυτο χάος;

Εδώ δεν χωρούν δικαιολογίες. Δεν φταίει πάντα η κεντρική εξουσία, δεν φταίει η «έλλειψη κονδυλίων» και σίγουρα δεν φταίει η «υποστελέχωση». Αυτό που βλέπουμε στην Αγίου Κωνσταντίνου είναι η απόλυτη αποτυχία συντονισμού μεταξύ των υπηρεσιών του Δήμου και των εταιρειών κοινής ωφέλειας.

• Ποιος έδωσε την άδεια για την ασφαλτόστρωση, γνωρίζοντας (ή οφείλοντας να γνωρίζει) ότι επίκειται έργο οπτικών ινών;
• Γιατί δεν υπήρξε στοιχειώδης επικοινωνία ώστε τα δύο έργα να γίνουν ταυτόχρονα ή με την ορθή σειρά;
• Ποιος θα πληρώσει τώρα το «μπάλωμα» που θα μείνει για χρόνια ως άλλη μια λακκούβα στο σημείο;

Είναι εύκολο να δείχνουμε πάντα την κυβέρνηση για όλα τα δεινά. Όμως, η καθημερινότητα του πολίτη κρίνεται στις λεπτομέρειες και στη διαχείριση της γειτονιάς του. Όταν ο Δήμος Πατρέων αδυνατεί να συγχρονίσει ένα στρώσιμο δρόμου με ένα σκάψιμο, τότε το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό, είναι δομικό και διοικητικό.

Κρίμα για τον κόπο, κρίμα για τα χρήματα των Πατρινών, κρίμα για την υπομονή μας που δοκιμάζεται καθημερινά από την προχειρότητα.