Μαρίνα-φάντασμα στην Πάτρα: Πληρώνουν χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό – αλλά κάποιοι για χρόνια δεν πλήρωναν τίποτα

Η Μαρίνα της Πάτρας θα μπορούσε να είναι στολίδι για τη δυτική Ελλάδα. Αντί για αυτό, αποτελεί παράδειγμα εγκατάλειψης, αδιαφάνειας και οικονομικής ασυδοσίας. Μια ζωντανή ντροπή, όπου οι χρήστες πληρώνουν – χωρίς να παίρνουν τίποτα – ενώ άλλοι για χρόνια λειτουργούσαν εκτός ελέγχου, χωρίς να πληρώνουν καν ρεύμα ή νερό.

Χρόνια «τζάμπα» ελλιμενισμός

Για περισσότερο από μία δεκαετία, όπως αναφέρουν πηγές του Δήμου και δημοσιεύματα, αρκετοί ιδιοκτήτες σκαφών παρέμεναν στη μαρίνα χωρίς να καταβάλλουν τις απαιτούμενες οφειλές. Ούτε τέλη ελλιμενισμού, ούτε παροχές – και αυτό σε ένα λιμάνι που λειτουργεί χωρίς οργανωμένο μηχανισμό ελέγχου και διαχείρισης.

Σε πολλές περιπτώσεις, τα σκάφη ήταν συνδεδεμένα παράνομα στο δίκτυο ύδρευσης και ηλεκτροδότησης, χωρίς μετρητές ή συμβάσεις. Το αποτέλεσμα ήταν, φυσικά, το κόστος να επιβαρύνει τον Δήμο και τους υπόλοιπους δημότες, ενώ η μαρίνα βούλιαζε στην αχρηστία.

Πληρώνουν για… το τίποτα

Σήμερα, τα πράγματα δεν έχουν βελτιωθεί ιδιαίτερα. Οι ιδιοκτήτες σκαφών που παραμένουν νόμιμα στη μαρίνα καταγγέλλουν ότι πληρώνουν τέλη χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό, χωρίς φύλαξη, χωρίς λιμενική υποστήριξη. Οι πλωτές εξέδρες είναι μισοκατεστραμμένες από τη θεομηνία του 2021, ενώ καμία ουσιαστική εργασία αποκατάστασης δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα.

Το ετήσιο κόστος για τους χρήστες φτάνει σε αρκετές χιλιάδες ευρώ ανά σκάφος – χρήματα που δεν επιστρέφονται σε καμία μορφή υπηρεσίας. «Μας χρεώνουν για εγκαταστάσεις που δεν υπάρχουν», αναφέρει ιδιοκτήτης σκάφους. «Είναι σαν να πληρώνεις ενοίκιο για ένα σπίτι χωρίς στέγη.»

Οικονομικός βάλτος

Ο Δήμος Πατρέων, ιδιοκτήτης της μαρίνας από το 2012, υποστηρίζει ότι εισπράττει τέλη για να καλύψει τις βασικές λειτουργίες, αλλά η πραγματικότητα δείχνει ένα διαφορετικό τοπίο. Καμία σοβαρή επένδυση, καμία συντήρηση, κανένα σχέδιο βιώσιμης ανάπτυξης.

Την ίδια στιγμή, η μαρίνα δεν έχει αδειοδοτηθεί επισήμως ως τουριστικός λιμένας, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορεί να ενταχθεί σε χρηματοδοτικά εργαλεία της Ε.Ε. ή να φιλοξενήσει οργανωμένες υπηρεσίες. Ένας φαύλος κύκλος εγκατάλειψης.

Και τώρα τι;

Ο Δήμος υπόσχεται ότι θα κινηθεί άμεσα για αδειοδότηση και δημιουργία φορέα διαχείρισης, αλλά αυτές οι εξαγγελίες επαναλαμβάνονται εδώ και χρόνια. Χωρίς πολιτική βούληση, λογοδοσία και διαφάνεια, η Μαρίνα της Πάτρας θα συνεχίσει να είναι ένα «χρυσωρυχείο» παρανομιών για λίγους και μια οικονομική αιμορραγία για τους υπόλοιπους.

Η πόλη χάνει έσοδα, η θάλασσα μένει αναξιοποίητη και ο τουρισμός αποθαρρύνεται. Και όλα αυτά, την ώρα που οι δημότες πληρώνουν – και δεν βλέπουν απολύτως τίποτα.